อู๋ไป๋มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แกล้งแหย่ว่า “กำลังหาภรรยาให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ ไม่คิดว่าเธอจะเดินเข้ามาเอง”
หลิวอิงเอ๋อร์ใบหน้างามเจือแววกราดเกรี้ยว
“ซีเหมินอวิ๋นอี้คนนี้นิสัยก็มีอยู่บ้าง อย่างเช่นฝึกตนไม่เลว แล้วก็...” อู๋ไป๋ครุ่นคิดอยู่นาน ก็เก้อเขินขึ้นมา ซีเหมินอวิ๋นอี้หาจุดเด่นยากจริงๆ
“แล้วก็เป็นคนเจ้าชู้” หลิวอิงเอ๋อร์เหยียดหยาม
อู๋ไป๋หัวเราะแห้งๆ “กิเลสเป็นเรื่องธรรมดานะ! จริงๆ แล้วเจ้าโง่น้อยก็มีข้อดีอีกเยอะเลย ลองพิจารณาดูหน่อยสิ?”
หลิวอิงเอ๋อร์กำลังจะประชดสักประโยค ทันใดนั้นก็มีเสียงดังแกร๊ก ประตูห้องเปิดออกช่องหนึ่ง แล้วมีหัวโผล่เข้ามา ตามด้วยอีกหัวหนึ่งโผล่ซ้อนเข้ามา
เป็นซีเหมินอวิ๋นอี้กับเฉินฟ่าง ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ
ตรงที่อู๋ไป๋นั่งนั้นมองไม่เห็นประตู แต่หลิวอิงเอ๋อร์มองเห็นชัดเจน
ซีเหมินอวิ๋นอี้เงยหน้ามองเฉินฟ่างข้างบน เฉินฟ่างก็ก้มมองเขา ทั้งสองมองหน้ากัน งุนงงเต็มที... เข้าห้องผิดหรือเปล่า?
จากนั้นทั้งคู่ก็หดหัวกลับ แล้วมองเลขห้องพร้อมกัน ถูกแล้วนี่
“เฉินฟ่าง นายเห็นไหม? ในนั้นมีสาวสวยอยู่ใช่ไหม?”
เฉินฟ่างพยักหน้า
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้องลั่น “อู๋เฒ่านี่มันสัตว์นรกจริงๆ ฉวยโอกาสตอนพวกฉันสองคนไม่อยู่ ไปหลอกสาวสวยขนาดนี้มาจากไหน?”
เฉินฟ่างว่า “ดูเหมือนพวกเราสองคนคงไม่มีสิทธิ์ไปว่าเขาแฮะ เมื่อกี้พวกเราก็ทิ้งเขาไว้กับยัยหน้าตาน่าเกลียดนั่นอย่างไม่เกรงใจเลย”
“ก็ดูเหมือนจะอย่างนั้น แต่นี่พวกเราก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง?”