ซีเหมินอวิ๋นอี้ไม่รู้เลยว่าหลิ่วฉวนซื่อเป็นใคร?
แต่เฉินฟ่างรู้ดี หลิ่วฉวนซื่อก็คืออาจารย์อาเล็กของเขาเอง
เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลิวอิงเอ๋อร์ที่เขาดูถูกและรังเกียจมาตลอด จะเป็นหลานสาวของหลิ่วฉวนซื่อ
นี่มันน้ำท่วมวัดตระกูลมังกรจริงๆ เรื่องเข้าใจผิดครั้งนี้มันใหญ่โตมโหฬาร
เฉินฟ่างหน้าซีดเผือด
ซีเหมินอวิ๋นอี้ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่รู้จักหลิ่วฉวนซื่อ ต่อให้รู้จัก ด้วยนิสัยไม่แคร์ใครของมันก็คงไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เบ้ปากพูดว่า "หลิ่วฉวนซื่อเป็นใคร? เก่งนักหรือไง?"
อู๋ไป๋อธิบายว่า "หลิ่วฉวนซื่อเป็นน้องชายของมีดใต้หลิวมู่ไป๋"
ซีเหมินอวิ๋นอี้คิดๆ ดู แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่รู้จัก"
"เฉินฟ่าง นายรู้จักไหม?"
เฉินฟ่างยิ้มแห้งยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก ไม่กล้ามองหน้าหลิวอิงเอ๋อร์ พยักหน้าเงียบๆ
"ให้ตายสิ!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้กระโดดขึ้นทันที พึ่งรู้สึกตัวตะโกนโหวกเหวก "เฉินฟ่าง นายเป็นศิษย์ของมีดใต้ ถ้าอย่างนั้นหลิ่วฉวนซื่อก็คืออาจารย์อาของนายน่ะสิ? งั้นนายก็เกี่ยวดองกับคุณหนูหลิวอิงเอ๋อร์นะ"
เฉินฟ่างไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดสมน้ำหน้าว่า "ซวยแล้วนาย! ตามนี้นายก็แก่กว่าคุณหนูหลิ่วตั้งรุ่นหนึ่ง แต่นายกลับมาจีบคนรุ่นหลัง ไร้ยางอายเกินไปแล้ว น่าขายหน้าเกินไปแล้ว ฉันอายที่จะคบกับนาย"
แล้ววิ่งไปหาอู๋ไป๋ พูดเสียงดังว่า "ฉันกับอู๋ไป๋รังเกียจนาย"
อู๋ไป๋ผลักมันอย่างรังเกียจ "นี่นายลืมที่พูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วเหรอ?"