อู๋ไป๋มองใบหน้าอัปลักษณ์ของหลิวอิงเอ๋อร์ พลางขมวดคิ้วกล่าวว่า "เจ้าแน่ใจนะว่าจะใช้ใบหน้านี้คุยกับข้า"
"ทำไม ผู้ฝึกยุทธ์จักรพรรดิที่โด่งดังไปทั่วโลกยุทธ์ก็ตื้นเขินถึงขั้นตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกด้วยหรือ"
หลิวอิงเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและเหน็บแนม
อู๋ไป๋หัวเราะอย่างเปิดเผย "การรักความงามเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ การแสวงหาสิ่งและคนที่งดงามเป็นสัญชาตญาณ หากสามารถนั่งรับประทานในที่ที่มีสภาพแวดล้อมสวยงามได้ ใครจะเลือกไปนั่งในส้วมเล่า"
"การไม่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเป็นมารยาท แต่การเปิดเผยอย่างซื่อสัตย์ก็เป็นมารยาทเช่นกัน รูปลักษณ์สามารถส่งผลต่ออารมณ์ และส่งผลทางอ้อมต่อผลลัพธ์ของการเจรจา"
หลิวอิงเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก "ไม่คิดว่าผู้ฝึกยุทธ์จักรพรรดิจะสามารถเทศนาเรื่องรูปลักษณ์ได้เป็นตุเป็นตะขนาดนี้"
"ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็เป็นนักธุรกิจเช่นกัน การเจรจาโดยทั่วไปต้องอยู่บนพื้นฐานของความยุติธรรมและเที่ยงธรรม ตอนนี้เจ้าปรากฏใบหน้านี้ต่อข้า นี่ไม่ยุติธรรมกับข้าเลย เพราะตอนนี้เจ้าดูน่าเกลียดเกินไป ทำให้ข้าอารมณ์เสียอย่างรุนแรง"
หลิวอิงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน "ขอยืมห้องน้ำสักครู่"
"ตามสบาย"
หลิวอิงเอ๋อร์เดินเข้าห้องน้ำไป หลังจากนั้นสิบกว่านาทีก็เดินออกมาและนั่งลงตรงข้ามกับอู๋ไป๋
ดวงตาของอู๋ไป๋เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
เธอมีดวงตางดงาม ฟันขาวสะอาด ดวงตาหงส์ ริมฝีปากแดง ผิวขาวกระจ่างใส ถึงจะไม่ได้เป็นสาวงามล่มเมือง แต่ก็เป็นสตรีผู้เลอโฉมแห่งเจียงหนานที่ทำให้ผู้คนต้องเหลียวหลัง