เรื่องดื่มสุราคงไม่ได้แล้ว
ซีเหมินยุนยี่กับเสี่ยวชิงต่างหน้าตื่นตระหนัก ไม่เชื่อใจเขาอีกต่อไป และอยู่ห่าง ๆ จากเขา
อู๋ไป๋ตั้งใจจะใช้อำนาจบีบให้ทั้งสองยอมจำนน แล้วส่งพวกเขากลับไปที่ภูเขาเฟิ่งหมิง
เสี่ยวชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อู๋ไป๋ แม้ตอนนี้แกจะขัดขวางพวกเราก็เถอะ พอแกไปถึงแดนเซียนแล้ว พวกเราก็เดินทางตามไปทีหลังได้"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก คนสองคนนี้ตั้งใจแน่วแน่จะตามไปด้วยจริง ๆ
อ๋าวหวงมองเขา "อู๋ไป๋ พวกเธอสามคนไปด้วยกัน จะได้มีตัวช่วยดูแลกันและกัน"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว เพื่อนของเขามีไม่มาก ซีเหมินยุนยี่กับเสี่ยวชิงคือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา จริง ๆ แล้วเรียกว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันก็ได้ เขาจึงไม่อยากให้ทั้งสองต้องตามไปเสี่ยงอันตราย
"อู๋แก่ เราเคารพการตัดสินใจของแก แต่ก็หวังว่าแกจะเคารพการตัดสินใจของพวกเราบ้าง"
ซีเหมินยุนยี่หาได้แสดงท่าทีจริงจังเช่นนี้ได้ยาก
อู๋ไป๋ถอนใจเบา ๆ
เขามองไปที่อ๋าวหวง "อ้าวแก่ ขอของช่วยรักษาชีวิตสักหน่อยสิ"
อ๋าวหวงครุ่นคิดสักครู่ แล้วมอบเกล็ดมังกรคนละ 3 แผ่นให้ทุกคน
อู๋ไป๋รู้สึกมั่นใจขึ้นในที่สุด มีเกล็ดมังกรติดตัว ไปแดนเซียนก็ไม่น่าจะเจอสภาพอับจนเกินไป
"อู๋ไป๋ พอไปถึงแดนเซียนแล้ว ทุกอย่างต้องระวังตัวให้ดี"
"สิ่งที่พวกเธอต้องเผชิญไม่ใช่แค่คนแดนเซียน ยังมีคนแดนเทพด้วย"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "ยังมีอะไรจะเตือนความจำอีกไหม"
อ๋าวหวงครุ่นคิด "มีเพียงข้อเดียว พยายามมีชีวิตรอด"
อู๋ไป๋ขบริมฝีปาก "ฉันสัญญากับเมียไว้แล้วว่าจะต้องมีชีวิตกลับมา"
"อ้าวแก่ พวกเราพร้อมแล้ว ส่งพวกเราไปเลย"
"เร่งรีบอะไรนัก" อ๋าวหวงโบกมือ "สามคนปรับสภาพร่างกายให้ถึงจุดสมบูรณ์ก่อน เพราะระหว่างทางไปแดนเซียนอาจเจออันตรายบ้าง"
ทั้งสามคนไม่กล้าประมาท จึงนั่งขัดสมาธิลงทันที และเริ่มปรับสมดุลร่างกาย
อ๋าวหวงเล่นของเล็ก ๆ ขนาดเท่าเล็บมือหนึ่งชิ้นในมือ มันคือเจดีย์เล็กสามชั้น
นั่นคือเจดีย์ปีกาลสามชั้น
เขาเงยหน้ามองอู๋ไป๋เป็นระยะ ลังเลว่าจะส่งสิ่งนี้ให้เขาหรือไม่
เจดีย์ปีกาลสามชั้นนี้สามารถปกป้องอู๋ไป๋ให้รอดพ้นภัยในแดนเซียนได้