อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย นั่นแปลว่าซีเหมินหยุนอี้และเสี่ยวชิงยังไม่ตกไปอยู่ในมือใคร
"ขอโทษนะ ฉันต้องไปตามหาเพื่อนแล้ว กลับไปกับพวกคุณไม่ได้"
หนุ่มสาวหัวเราะเยาะ "นายยังไม่รู้หรอกว่าที่นี่ใครเป็นใหญ่"
อู๋ไป๋หัวเราะทีเล่นทีจริง "สรุปก็คงไม่ใช่นายหรอก"
คำพูดยังไม่ทันจบ อู๋ไป๋ออกแรงเบา ๆ ที่สองมือ เชือกก็ขาดสะบั้น
สีหน้าหนุ่มสาวเปลี่ยนทันที
"นึกไม่ถึงว่าจะเป็นสายฝึกยุทธ์ ดีเลย กำลังขาดผู้ฝึกยุทธ์พอดี"
"จับพวกมันมาให้ฉัน"
ชายผ้าสีเทาสองคนที่ยืนอยู่หลังอู๋ไป๋เคลื่อนไหวราวสายฟ้า มือพุ่งเข้าหับ่าไหล่ของอู๋ไป๋
"ตูม!"
พลังสยองพวยพุ่งออกจากร่างอู๋ไป๋
ชายผ้าสีเทาทั้งสองถูกแรงสั่นสะเทือนจนร่างบิดเบี้ยวเป็นเกลียว กระเด็นลอยไปไกลสิบกว่าเมตร ร่วงลงพื้นแล้วเงียบสนิท
หนุ่มสาวสะดุ้งถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
"นายยังกล้าต่อต้านอีกเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วรำคาญ ยกมือตบลงเบา ๆ พลังอันสยดสยองทะลักท่วมลงมา
สีหน้าหนุ่มสาวแข็งค้าง ร่างสั่นเทา แล้วล้มฟุบลงไปพร้อมลูกน้องทั้งหมด
ถ้าลองตรวจดูจะพบว่าอวัยวะภายในของพวกมันถูกแรงสั่นสะเทือนแตกกระจายหมดสิ้น
ชายชราและเด็กชายตกใจจนหักโค่นล้มลงกับพื้น สั่นเทสะเทื่อ
"ทำไมถึงจับฉัน? พวกมันให้อะไรแก่คุณ?"
ชายชราสั่นเทิ้มพร้อมดึงเด็กชายไว้ข้างหลัง "ขอชีวิตด้วยเถอะท่านผู้ใหญ่ เรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเด็ก ผมเป็นคนคิดเองคนเดียว จะฆ่าก็ฆ่าผมคนเดียวเถอะ รบกวนอย่าทำอะไรหลานผมเลย"