"ที่รัก พรุ่งนี้ฉันต้องไปเมืองหลวงสักเที่ยว"
กลางคืน อู๋ไป๋มองหลินตั้นจวงที่เหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น กัดใบหูเธอแล้วพูดงึมงำไม่ชัดเจน
หลินตั้นจวงรู้สึกว่าตัวเองแทบจะแหลกสลาย คนคนนี้มันสัตว์ร้ายชัดๆ เหมือนไม่รู้จักเหนื่อย
เธอพยักหน้าอย่างอ่อนแรง
ตอนนี้ทุกคนชินแล้วที่อู๋ไป๋จะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้
"อ้อ ถ้าเธอมีเวลา ช่วยซื้อเสื้อผ้าให้ฉันอีกสักสองสามชุดนะ"
เขาพบว่าไอเทมที่ใช้หมดเร็วที่สุดคือเสื้อผ้า ครั้งที่แล้วเพื่อกันเตาหลอมยาระเบิด เขาเผาเสื้อผ้าไปชุดหนึ่ง ตอนนี้เหลือแค่ชุดเดียว
"ได้!"
"งั้นเรามาอีกรอบ"
"ได้" หลินตั้นจวงตอบตามสัญชาตญาณ พอพูดจบถึงรู้สึกตัว รีบบอกปัด "เหนื่อยเกินไป ฉันไม่ไหว..."
ยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากก็ถูกปิดกั้น
……
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงทุบประตูปังๆ ทำให้อู๋ไป๋สะดุ้งตื่น
อู๋ไป๋อารมณ์เสียมาก
เขาคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสวมส่งๆ ไปเปิดประตู ก็พบว่าหลินฉิงยืนอยู่ข้างนอก
"เช้าตรู่ แกเป็นบ้าอะไร?"
หลินฉิงหน้านิ่วคิ้วขมวด "อู๋ไป๋ เรื่องใหญ่แล้ว บ้านโดนขโมย"
อู๋ไป๋ตาโต เหมือนได้ยินเรื่องเพ้อฝัน
ในบ้านมีมู่จิ่วโจวผู้แข็งแกร่งขั้นเทพคอยคุ้มกัน ขโมยตัวไหนมันกล้าดียังไง?
"แกพูดอะไรเพ้อเจ้อ?"
"ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อ" หลินฉิงร้อนรน "ดาบฉันหายไป กระบองคู่ของเหลียงหย่วนก็หายไป"