การเดินทางครั้งนี้ไปยังโลกเทพปลอม ไม่ใช่ว่าจะรีบร้อนอะไร
ดังนั้นอู๋ไป๋กับพวกสามคนจึงไม่ได้รีบรุดเดินทาง ระหว่างทางก็เดินพักเดินพักสลับกันไป
กระทั่งผ่านไปครึ่งเดือน อู๋ไป๋ถึงได้เริ่มรีบขึ้นมา
เพราะล่วงมาแล้วครึ่งเดือนเต็ม แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของยอดเขาสูงเสียดฟ้า
ปลายฟ้าทางใต้ สุดขอบทะเล
นั่นแปลว่าพวกเขาต้องวิ่งไปให้ถึงขอบฟ้าเท่านั้น
ทุกวันต้องเผชิญหน้ากับท้องทะเลมารกว้างใหญ่ไร้ปลาย ทั้งสามคนแทบกลายเป็นปลาแห้งกันหมดแล้ว รู้สึกได้เลยว่าตัวเองแล่นกลิ่นคาวทะเลออกมาทั้งคน
"อู๋เฒ่า เราเดินผิดทิศทางหรือเปล่านะ?"
ซีเหมินหยุนอี้ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ถามความสงสัยในใจออกมา
หันไปเจอทะเลกว้างใหญ่ทั้งวันแบบนี้ คนก็ชาไปหมด
อู๋ไป๋ก็เริ่มรำคาญบ้างแล้ว เอ่ยว่า "พวกทูตเทพพวกนั้นล้วนบอกว่าปลายฟ้าทางใต้ สุดขอบทะเล ทิศทางของเราน่าจะไม่ผิด"
"งั้นทำไมนานขนาดนี้? ทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่ขนสักเส้น?"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "ถึงแล้วก็อยู่ให้เป็น แค่ครึ่งเดือนเอง เดินต่อดูอีกหน่อย"
แต่พอเดินต่อไปก็ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ยังไม่เห็นเงาของยอดเขาสูงเสียดฟ้าอยู่ดี
อู๋ไป๋ชาไปหมดแล้ว
เขาก็เริ่มสงสัยตัวเองว่าเดินผิดทางหรือเปล่า?
"ปลายฟ้าทางใต้ สุดขอบทะเล แปลว่าต้องเป็นสถานที่ไกลโพ้นสุดขั้วแน่ ๆ ใจเย็นหน่อย"
เสี่ยวชิงปลอบใจทั้งสองคนที่ใจร้อน
ซีเหมินหยุนอี้บินอยู่สูงจากผิวน้ำทะเลสิบกว่าเมตร มือจับโซ่ตรวนเหล็กยาวห้อยลงไป ปลายโซ่ผูกเนื้อชิ้นหนึ่งไว้
ทันใดนั้น แรงดึงก็ส่งมาจากปลายโซ่
ซีเหมินหยุนอี้หยุดบิน แล้วกระชากโซ่ขึ้นอย่างแรง
"เชียะ..."
น้ำดำคำรามแตกกระเซ็น ปลาหัวโตขนาดเท่าโต๊ะเหลี่ยมถูกดึงขึ้นมาจากทะเล
ปลาตัวนี้หัวใหญ่โต ปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคมที่พันกันสับสน หางสั้นเตี้ย... หน้าตาขรุขระน่าเกลียดจริง ๆ
ปลาประหลาดกัดโซ่เหล็กแน่นไม่ยอมปล่อย ดูทีเดียวก็รู้ว่าสมองไม่ค่อยดี
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะลั่น "อู๋เฒ่า อาหารมาแล้ว! เราแวะพักที่เกาะข้างหน้ากันเถอะ?"
อู๋ไป๋มองปลาประหลาดที่ยังกัดโซ่แน่นไม่ปล่อย น้ำเมือกที่ไหลอาบตัวมันทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้
"นายจะไม่บอกหรอกว่าจะกินปลาตัวนี้นะ?"