อู๋ไป๋พุ่งขึ้นตามผาหินแห่งยอดเขาทะลุฟ้า เร็วดั่งธนูที่หลุดสาย
เขาหันกลับไปมองราชันแห่งท้องทะเลตัวนั้น เห็นว่าอีกฝ่ายหยุดลง จึงเผลอยั่วโมโหว่า
"ไอ้ปลาไหลตายนี่! มีฝีมือก็มาไล่ตามสิ!"
"คำราม..."
เสียงคำรามของมังกรเจียวก้องกึกฟ้า บดบังแม้แต่เสียงฟ้าผ่า
อู๋ไป๋ไม่หวั่นเกรง ยังคงยั่วโมโห "ราชันแห่งท้องทะเล...แต่บนบกกลับเป็นแค่สัตว์เลื้อยคลาน...เจอกันใหม่ พอฉันกลับมา จะย่างเจ้าให้กินเป็นแน่"
มังกรเจียวคำรามโกรธกึก
อู๋ไป๋ไม่สนใจมันอีกต่อไป ยะไงก็ตามมันก็ไล่ทันไม่อยู่
ยอดเขาทะลุฟ้าสูงจนมองไม่เห็นยอด ทะลุตรงเข้าไปในกลุ่มเมฆ
อู๋ไป๋หัวเราะขำ ถ้าตามยอดเขาทะลุฟ้านี่ไปจริง ๆ มันจะไปถึงอีกโลกหนึ่งได้จริงเหรอ?
อู๋ไป๋ปล่อยเสี่ยวชิงกับซีเหมินหยวนอี้ออกมาจากมิติชีวิต-ความตาย
พอออกมาทั้งสองก็ระวังตัวมองกวาดรอบตัว
"วางใจเถอะ! ไล่ให้พ้นไอ้สัตว์ตัวนั้นได้แล้ว"
ซีเหมินหยวนอี้ถามอย่างสงสัย "นี่เราอยู่ที่ไหน? หรือว่าจะเป็นยอดเขาทะลุฟ้า?"
"ตอบถูก!"
เสี่ยวชิงเงยหน้ามอง "ไม่ใช่ว่าจะไปแดนเทพเทียม โดยการไต่ขึ้นไปตามยอดเขานี่เลยเหรอ?"
"อือ...ท่านผู้ส่งสารเทพก็พูดแบบนั้น"
"งั้นรอไรอีก? ไต่เลย!"
ซีเหมินหยวนอี้นำหน้าคนอื่น พุ่งขึ้นไปทันที
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงวิ่งตามไปติด ๆ
เงาสามคนหายวับเข้าไปในกลุ่มเมฆในเวลาชั่วเดียว
ทั้งสามไต่ขึ้นไปจนถึงเหนือกลุ่มเมฆ แต่กลับต้องตัวตลึง
ยอดเขาทะลุฟ้าเมื่อพ้นกลุ่มเมฆขึ้นไป กลับไม่มีต่อแล้ว
ยอดสุดของยอดเขาทะลุฟ้า เรียบแบนราวจัตุรัสกว้างหนึ่งผืน
เสี่ยวชิงพูด "ยอดเขาทะลุฟ้านี่มันเหมือนถูกใครใช้ดาบฟันขาดกลางเอวมาเลยนะ"
"ช่างเรื่องนั้นเถอะ แล้วต่อไปทำยังไง? ยอดเขาทะลุฟ้านี่ไม่ใช่ของปลอมนะเนี่ย?" ซีเหมินหยวนอี้ขมวดคิ้ว
อู๋ไป๋เองก็งงงวย เขาคิดว่ายอดเขาทะลุฟ้าทะลุถึงวงคราม แต่ไม่คิดว่าจะมีแค่ครึ่งเดียว
"อู๋ไป๋ เดี๋ยวมาดูเร็ว"
เสี่ยวชิงเดินไปข้างหน้าทันที
อู๋ไป๋เดินตามไป
"ดูรอยลายบนพื้นสิ มันไม่ใช่แผนภูมิเจิ้นเหรอ?"
บนยอดเขาทะลุฟ้า พื้นดินมีร่องลึกเป็นจริง
อู๋ไป๋พุ่งขึ้นกลางอากาศ มองลงมาจากเบื้องบน ร่องเหล่านี้ลากออกมาเป็นลวดลายแปลกตาและซับซ้อนจริง ๆ