แสงรุ้งสีเขียวระยิบระยับงดงาม
กิ่งก้านของต้นไม้หมื่นภพโอบหีบฮุ่นตุ้นหยินหยางพาดลงมาจากกลางอากาศอย่างช้า ๆ
เสียงดังเบา ๆ ดังขึ้น!
หีบฮุ่นตุ้นหยินหยางถูกวางลงบนพื้น กิ่งก้านคลายออกแล้วหดกลับไป
ทุกคนจ้องมองโลงศพหินนั้นอย่างใจจดใจจ่อ
เซียวชิงและซีเหมินยุนอี้ที่นอนแผ่อยู่บนพื้นก็พยายามลุกขึ้นมาอย่างทรุดโทรม
อู๋ไป๋ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้
และในขณะนั้นเอง เปรี้ยง!
ฝาหีบฮุ่นตุ้นหยินหยางถูกเปิดออก
จากนั้น แสงรุ้งเจ็ดสีอันระยิบระยับก็ทะลักออกมาจากโลงหิน
อู๋ไป๋ยืนปลายเท้า ก้มมองลงไปในโลงหินอย่างสงสัย
แต่ภายในนั้นมีแสงรุ้งเจ็ดสีวิววับจนมองอะไรไม่ชัดเลย
ทันใดนั้น มือบางนุ่มขาวผ่องก็ยื่นออกมา คว้าขอบโลงหินเอาไว้
จากนั้น เด็กสาวหน้าตาสะสวย ดวงตาแจ่มใส ฟันสวยงาม ก็นั่งลุกขึ้นจากโลงหิน
อู๋ไป๋แสดงความยินดีออกมาทางสีหน้า
"เถี่ยฉุย?"
ตอนที่เถี่ยฉุยยังเป็นวิญญาณ หน้าตาดูโง่เขลา เซ่อซ่า
แต่ตอนนี้ หน้าตาเธอเปี่ยมล้นด้วยความมีชีวิตชีวา
"ท่านเจ้านาย"
เถี่ยฉุยมองอู๋ไป๋แล้วยิ้มหวาน
ในขณะนั้นเอง ต้นไม้หมื่นภพสั่นสะท้านเล็กน้อย ใบไม้สีเขียวสดชุ่มฉ่ำนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา ล้วนร่วงลงไปในหีบฮุ่นตุ้นหยินหยาง
แสงรุ้งเจ็ดสีค่อย ๆ จางหายไป
แทนที่ด้วยแสงรุ้งสีเขียวอันระยิบระยับ
เถี่ยฉุยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ร่างของเธอเต็มไปด้วยใบไม้สีเขียว เหมือนเกราะโซ่ที่ซ้อนทับกันทีละชิ้น
เมื่อแสงรุ้งสีเขียวจางหาย ใบไม้นับไม่ถ้วนกลับกลายเป็นชุดสีเขียวอ่อน
เถี่ยฉุยล่องลอยออกมาจากหีบฮุ่นตุ้นหยินหยาง แล้วลงมาแตะพื้นอย่างเบา ๆ
ทุกคนมองจนเหมือนตกตะลึงงัน
ผิวพรรณเนียนละมุน ดวงตาแจ่มใส ทั้งร่างแผ่พลังชีวิตออกมา ดูน่ารักน่าเอ็นดู
"สำเร็จแล้ว!"
อู๋ไป๋ดีใจไม่หยุด
อู๋ไป๋เริ่มสงสัยในฝีมือการตั้งชื่อของตัวเอง เถี่ยฉุยดูเป็นคนแสนซนแสนกล ทำไมชาติก่อนเขาถึงตั้งชื่อให้เธอว่าเซียวไต้? เธอดูไม่เซ่อซ่าเลยสักนิด