“ท่านเสินลั่ว บ้านพักของท่านอยู่ตรงนี้แล้วครับ”
หยวนช่างหวี่พาอู๋ไป๋มายังเรือนประจำตระกูลที่เงียบสงบและสง่างามหลังหนึ่ง
อู๋ไป๋กวาดสายตามองรอบบริเวณ ขยับคิ้วเล็กน้อย แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“งั้นท่านเสินลั่วพักผ่อนก่อนนะครับ ผมจะจัดคนเอาชาแก้เมารีบ ๆ นี้มาให้”
อู๋ไป๋โบกมือ “ไม่ต้อง”
“ฉันพักแป๊บนึงก็หายแล้ว บอกให้ทุกคนอย่ามารบกวน”
“รับทราบครับ งั้นผมไม่กวนการพักผ่อนของท่านเสินลั่วแล้ว”
หยวนช่างหวี่เป็นคนมีตาสองข้าง เห็นอู๋ไป๋ขยับคิ้วอยู่ก็รู้ว่าเขาไม่สบายตัว จึงถอยออกไปอย่างรู้ฐานะ
อู๋ไป๋เดินเข้าห้องกลาง
ปิดประตูลง แล้วทันใดนั้นก็เข้าไปยังหอกาลเวลา
เสี่ยวชิงกับซีเหมินอวิ๋นอี้กำลังฝึกฝนอยู่ในพื้นที่ศิลาวิญญาณ ช่วงนี้ทั้งสองตั้งใจฝึกอย่างหนัก ระดับการบำเพ็ญจึงก้าวหน้าก้าวกระโดด
อู๋ไป๋แท้จริงไม่อยากรบกวน แต่ไม่คิดว่าเสี่ยวชิงน่าจะรู้สึกได้ว่าเขามาถึง จึงลืมตาขึ้น
“พวกเรามาถึงตระกูลหยวนแล้ว”
เสี่ยวชิงกำลังจะพูด ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ลืมตาขึ้นพร้อมความตื่นเต้น “แปลว่าพวกเราใกล้จะได้กลับบ้านแล้วสินะ!”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ “ฉันจะหาวิธีเร่งไป๋ซืออี้ ให้เขาติดต่อให้เร็วที่สุด พวกเราจะได้พยายามกลับโลกให้เร็วที่สุด”
ลูกของเขากำลังจะเกิด ต้องรีบให้ทัน ไม่งั้นจะพลาดไปเลย
ทั้งสามคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง อู๋ไป๋ให้ทั้งสองฝึกฝนต่อ แล้วตนเองก็ออกจากพื้นที่ศิลาวิญญาณ
เงาดำพุ่งเข้ามา
อู๋ไป๋ฟาดฝ่ามือเข้าไป แต่เถิงจื่อหางหลบได้
“นายทำอะไรน่ะ เหมือนหนูดำตัวยักษ์เลย”
เถิงจื่อหางจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาลุกวาว “เสินลั่ว ผ่านไปแล้ว 40 วัน อีก 20 วัน นายก็ต้องปล่อยฉันออกไปแล้วนะ”
อู๋ไป๋กวาดตามองเขา ใจสงสัยอย่างที่สุด
ไอ้คนนี้ไม่กินไม่ดื่ม อดทนมาได้ 40 วัน ทั้งที่ไม่มีสัญญาณอ่อนแรงแม้แต่น้อย
อู๋ไป๋สงสัยว่าแม้จะอดทนอีก 40 วันก็คงเป็นอะไรไม่ได้
“นายทำยังไง?”
อู๋ไป๋สงสัยอย่างจริงจัง แม้เถิงจื่อหางจะมีระดับการบำเพ็ญไม่น้อย แต่การอดทนไม่กินไม่ดื่ม 40 วันเต็ม ๆ ก็น่าตกใจเกินไป
แหวนมิติของเขาถูกอู๋ไป๋ลูกโขกเอาไปตั้งนานแล้ว จะซ่อนอาหารไว้ไม่ได้แน่