บายซืออี้ยิ้มเขิน ๆ แล้วกล่าวว่า
"สหายธรรมะเสินลู่วางใจได้เลย ผมให้คนติดต่อฝ่ายตระกูลหวังไปแล้ว ภายใน 7 วันต้องมีข่าวแน่นอน"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว "งั้นฉันก็ต้องรออีก 7 วันสินะ"
"ตระกูลหวังกับตระกูลหยวนอยู่ห่างกันมาก 7 วันถือว่าเร็วแล้ว"
อู๋ไป๋ยืดหน้าผากตัวเอง "พอ ๆ กัน ฉันเพิ่งรู้สึกไม่อยากไปโลกแล้วสิ"
บายซืออี้ใจหายวูบ สีหน้าเปลี่ยนทันที
ถ้าอู๋ไป๋ไม่ยอมนำทีมไปโลก เรื่องนี้ก็ตกอยู่ที่เขาต้องนำทีมไปเอง
โลกนั่นอันตรายซ่อนอยู่ทุกหน ยัยตัวดีเขาไม่ได้อยากเอาชีวิตเสี่ยงภัยหรอก
"สหายธรรมะเสินลั่ว แค่ 7 วันเอง ใจเย็น ๆ รอหน่อย ยังไงก็ได้ 7 วันนี้พวกเรางดเสพกามารมณ์ อยู่ทรมานด้วยกันกับท่านก็ได้"
อู๋ไป๋: "……ไอ้ไป๋ แกมันตัวดีจริง ๆ เลยนะ"
บายซืออี้โดนด่าจนหน้าเซ่อไปทั้งใบ
อู๋ไป๋ชี้ไปที่คนอื่น ๆ "ลองมองดูทุกคนสิ ต่างคนต่างหน้าบานสะพรั่ง ยังอิ่มไม่หาย แค่หน้าตาก็รู้แล้วว่าพึงพอใจสาวศิษย์ของตระกูลหยวนมาก ๆ"
"ให้ทุกคนงดเสพเพราะฉันคนเดียว เท่ากับตัดความสุขของทุกคนทิ้ง นี่มันทำให้ฉันเป็นที่ขัดใจคนอื่นเข้าให้สิ"
"เอาเป็นว่าพวกแกจะเที่ยวยังไงก็เที่ยวไป ฉันรออีก 7 วันก็ได้ ถ้าครบกำหนดแล้วยังไปโลกไม่ได้ งั้นพวกแกก็ไปหาคนเก่งกว่ามาช่วยเถอะ"
บายซืออี้ขอโทษ "สหายธรรมะเสินลู่ ขอโทษนะ!"
มุมปากอู๋ไป๋ยกยิ้มบาง ๆ จะขอโทษก็ต้องขอโทษแบบมีของจริง ๆ สิ
หลายวันต่อมา อู๋ไป๋ไม่ได้ออกจากลานเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แท้จริงแล้วเขาตั้งใจจะสร้างเรื่อง