อู๋ไป๋เดินออกมาจากภัตตาคารไปได้สักระยะ ก็หยิบไวน์สองไหส่งให้ขอทานริมถนน
"จำไว้นะ ฉันชื่ออู๋ไป๋ อู๋ไป๋ผู้มาจากโลก ไม่ต้องซาบซึ้งใจถึงกับน้ำตาไหลก็ได้"
ขอทานหลายคนมองตาค้างตามอู๋ไป๋ที่เดินจากไปอย่างสบายอารมณ์
แล้วก็ก้มมองไวน์สองไหในมือ
"...เฮ้ย อวดอะไรวะ ให้แต่เหล้าไม่ให้ของกิน"
ขอทานร่างสูงใหญ่แขนขาครบสมบูรณ์คนหนึ่งด่ากราพ
"ซิ้ว!"
วินาทีต่อมา ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ขอทานเงยหน้าขึ้นมอง ตกใจสุดขีด เป็นคนที่เพิ่งให้เหล้าพวกเขาเมื่อกี้นี่เอง
"เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?"
ขอทานส่ายหน้า "เปล่า ๆ ไม่ได้พูดอะไร"
"เปรี้ยง!"
อู๋ไป๋เหวี่ยงมือตบเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง
"ตัวดีนัก"
แล้วอู๋ไป๋ก็แย่งไวน์คืนไป
ขอทานกุมแก้ม น้ำตาไหลพราก ๆ เจ็บจี๊ดสุด ๆ
อู๋ไป๋หิ้วไวน์สองไหเดินต่อไปได้สักระยะ ก็เห็นบ่อนการพนันแห่งหนึ่ง
บ่อนเทียนเยว่
เข้าไปข้างในกลิ่นควันบุหรี่ฟุ้งกระจาย เสียงอึกทึกครึกโครมสุด ๆ
อู๋ไป๋เดินดูรอบ ๆ แล้วมาหยุดที่โต๊ะทอยลูกเต๋า
"วางเดิมพัน ๆ วางแล้วห้ามแก้"
คนแจกไพ่ถือถ้วยเต๋าตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง
"โป๊ะ!"
"โป๊ะ!"
"ไวน์สองไห ข้า... เอ๊ย ฉันขอวางเล็ก"
นักพนันรอบ ๆ ตาค้างกันหมด
ครั้งแรกเลยที่เห็นคนเอาไวน์มาวางเดิมพัน
คนแจกไพ่พูดเสียงแหยม ๆ "ที่นี่เรารับแต่เงินจริง ไม่มีกฎรับไวน์เป็นเดิมพัน"
"กฎของฉันก็คือกฎ ตั้งแต่ตอนนี้ไป ฉันประกาศว่าวางไวน์ได้"
คนแจกไพ่ยิ้มเหยเก "แกมาก่อกวนงั้นสิ?"
อู๋ไป๋หิ้วไวน์หนึ่งไหขึ้นมาแล้วสะบัดทิ้งไปเต็มแรง
"โป๊ะ!"
ไหไวน์แตกกระจาย ศีรษะคนแจกไพ่แตกเลือดไหล ตาขาวลอบแล้วหมดสติไปทันที
คราวนี้บ่อนพนันโกลาหลสุด ๆ
ทุกคนมองอู๋ไป๋ด้วยความตกตะลึง
คุณชายท่านนี่ไม่รู้หรือไงว่าบ่อนนี้ใครเป็นเจ้าของ กล้ามาก่อเรื่องที่นี่
ที่แบบนี้ปกติต้องมีลูกน้องนักเลงประจำอยู่แล้ว
ท่ามกลางเสียงอึกทึก อันธพาลถือไม้กว่าสิบกว่าคนพุ่งเข้ามา
แต่พวกนี้ดูก็รู้ว่าเป็นแค่นักเลงที่รู้มวยต่อยนิดหน่อย
อู๋ไป๋ตบหนึ่งทีต่อหนึ่งคน
ชั่วพริบตา อันธพาลสิบกว่าคนกุมหน้านอนแน่นิ่งบนพื้นร้องโอดครวญ
คราวนี้ทุกคนถูกข่มขู่จนไม่กล้าขยับ