เมืองหลวง วังมังกรอัคคี
เหลยเทียนต้างถือโทรศัพท์ เดินวนไปมาในห้องด้วยสีหน้ากังวล
ทันใดนั้น เขาหยุดฝีเท้า กดโทรออกหนึ่งสาย
“หลานหลิงเอ๋อร์ถูกเปิดโปงแล้ว”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายสายก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้น “เหลยเทียนต้าง ข่าวของนายช้าเกินไป เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว”
ใบหน้าคมเข้มของเหลยเทียนต้างปรากฏแววโกรธ
“เหลยเทียนต้าง เลื่อนแผนเร็วขึ้น”
เหลยเทียนต้างตกใจ “ไม่น่าจะร้ายแรงขนาดนั้นมั้ง หลานหลิงเอ๋อร์ยังไม่ถูกเปิดโปงเสียทีเดียว แค่อู๋ไป๋รู้ตัวตนของนาง แต่ยังไม่ใช่ตัวตนจริง”
“ไอ้โง่ นายรู้หรือเปล่าว่าอู๋ไป๋ก็คือหลินไป๋”
“อะไรนะ” เหลยเทียนต้างเสียอาการ หน้าตื่นตะลึง
“ตกใจมากใช่ไหม ฉันรู้ก็ตกใจเหมือนกัน ถ้าหลานหลิงเอ๋อร์ไม่ได้จับผิดตัวเขา อีกไม่นาน เขาคงได้เป็นเจ้าตำหนักหออสูรทมิฬแล้ว”
“เด็กนี่สติปัญญาล้ำเลิศ ฝีมือลึกเหลือคณานับ ดูแคลนไม่ได้”
เหลยเทียนต้างตั้งสติอยู่นานกว่าจะพูดได้ว่า “ตัวจริงของหลานหลิงเอ๋อร์ยังไม่เปิดเผย ทำไมต้องเร่งแผน นายก็รู้ว่าเราวางแผนกันมานาน พลาดไม่ได้เด็ดขาด”
“ไอ้โง่ นายคิดว่าอู๋ไป๋เป็นคนโง่รึ คิดว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของหลานหลิงเอ๋อร์เขาจะเชื่อนางหรือ ถึงจะมีนายเป็นพยาน อู๋ไป๋ก็ไม่มีทางเชื่อนางจริงๆ”
“เหลยเทียนต้าง เลื่อนแผนเร็วขึ้น นี่คือคำสั่ง”
“ครับ”
……
……