นัตสึเมะ โอโนะ ถูกยั่วโทสะ บุกหนักขึ้นกว่าเดิม
ดาบปิศาจในมือเปล่งประกายแสงสีเลือดเจิดจ้า กระบวนท่าดุดัน ทุกดาบมุ่งแทงจุดตายของอู๋ไป๋ไม่เว้น
หอกดำที่อู๋ไป๋รวมตัวจากปราณมรณะในมือ แทงออกทีเดียวก็เกิดเป็นเงาหอกนับไม่ถ้วน
“ตูม!”
ทันใดนั้น หอกในมืออู๋ไป๋ก็แปรเปลี่ยนเป็นหอกอัสนี แทงออกครั้งหนึ่ง ไอเย็นเสียดกระดูก
นัตสึเมะ โอโนะ คำรามลั่น ฟันดาบหนึ่งใส่หอกอัสนี
ใครจะรู้ว่าหอกอัสนีระเบิดตูม กลายเป็นอัสนีบ้าคลั่งท่วมทับเขาโดยตรง
นัตสึเมะ โอโนะคำรามพลิกตัวถอยออกมา ก้มมองดู ชุดนักรบบนตัวเป็นรูพรุน เต็มไปด้วยรูเล็กใหญ่
“ทิ้งอาวุธ เจ้าไม่คู่ควรเรียกตัวเองว่านักรบ”
“ไอ้โง่ นักรบเป็นคำเรียกของพวกเกาะของพวกแก ข้าคือจอมยุทธ์จักรพรรดิ อาวุธมีไว้รับใช้เจ้าของ เจ้ากลับให้ความสำคัญกับมันยิ่งกว่าพ่อของเจ้าซะอีก”
อู๋ไป๋ดูแคลนอย่างมาก
พึ่งพาอาวุธมากเกินไป ไม่ใช่เรื่องดี
“นัตสึเมะ โอโนะ หลังจากคืนนี้ ตำแหน่งผู้แข็งแกร่งอันดับสี่แห่งแดนเกาะของพวกแกคงต้องเปลี่ยนมือแล้ว”
อู๋ไป๋ขี้เกียจพูดพร่ำทำเพลง ควบสายฟ้าพุ่งออกไป ยกหมัดก็ทุบ
แสงหมัดน่าสะพรึงกลัวกวนอากาศหลายร้อยเมตรโดยรอบให้ปั่นป่วนอย่างรุนแรง
แสงหมัดเจิดจ้าดั่งสายน้ำตกสาดส่องคลุมไปทางนัตสึเมะ โอโนะ
นัตสึเมะ โอโนะเร่งดาบปิศาจ ฟันผ่าลงมาอย่างแรง พลังดาบสีแดงเลือดถึงกับผ่าแสงหมัดของอู๋ไป๋ออก ราวกับชักดาบตัดน้ำ
อู๋ไป๋หรี่ตา นัตสึเมะ โอโนะนี่มันน่าหนักใจจริง ๆ
ระดับพลังของเขาคือขั้นสวรรค์ระดับสูง แต่ดาบปิศาจในมือเล่มนั้นช่างประหลาด ถึงกับส่งผลต่อจิตใจคน แค่ดาบธรรมดา ก็ทำให้รู้สึกถูกกดดันราวกับเผชิญทะเลเลือดภูเขาซากศพ