เหลย มู่มู่ ลังเล
เขาบูชาอู๋ไป๋ เชื่อใจในตัวเขา ดังนั้นคำพูดของอู๋ไป๋จึงมีอิทธิพลต่อเขาอย่างมาก
แต่ถึงกระนั้น ผู้หญิงตรงหน้าก็เหมือนพี่สาวมาก ทั้งยังมีปิ่นปักผมที่เขาแกะสลักเอง
อู๋ไป๋กล่าวว่า “มู่มู่ ไม่ต้องลังเล แม่นางใจพิษคนนี้ไม่ใช่พี่สาวของเจ้า”
“ตอนเฉินเยวียนยกนางให้ข้า นางบอกเองว่าฆ่าหลานหลิงเอ๋อร์ แล้วสวมรอยแทน ตอนนี้นางทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด”
“ดังนั้น นางคือพานจินเหลียน ไม่ใช่หลานหลิงเอ๋อร์แน่นอน”
อู๋ไป๋ไม่ลังเลที่จะบอกความจริงอันโหดร้ายนี้ เพื่อให้เหลยมู่มู่เชื่อ
เหลย มู่มู่ จ้องมองพานจินเหลียน ขอบตาแดงก่ำ เดือดดาล “เจ้าฆ่าพี่หลิงเอ๋อร์หรือ?”
พานจินเหลียนคิ้วใบหลิ่วขมวดแน่น กล่าวจริงจัง “มู่มู่ ข้าคือพี่หลิงเอ๋อร์จริงๆ”
แล้วพูดกับอู๋ไป๋ “เจ้าโง่หรือเปล่า? ตอนนั้นข้าเผชิญหน้ากับ ‘หลินไป๋’ ไม่ใช่อู๋ไป๋ ข้าจึงจำเป็นต้องพูดเช่นนั้น”
“ความจริงคือ จินเหลียนตัวจริงพบว่าข้ากับตั้นจวงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง นางคิดจะฆ่าข้าแล้วสวมรอย แต่กลับถูกอาจารย์ปู่ของข้าฆ่าเสียก่อน”
อู๋ไป๋หรี่ตามอง “อาจารย์ปู่ของเจ้า?”
“เจ้าสำนักวังสี่เทพ คืออาจารย์ปู่ของข้า เรื่องนี้มีเพียงข้ากับอาจารย์ปู่สองคนเท่านั้นที่รู้ มาถึงตอนนี้ ข้าก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก หากเจ้าไม่เชื่อ ก็โทรถามดูได้”
อู๋ไป๋ตกตะลึง “เหวย เทียนต้าน?”
พานจินเหลียนพยักหน้า
เหลย มู่มู่กล่าวอย่างเคร่งขรึม “พี่อู๋ไป๋ พี่หลิงเอ๋อร์เป็นศิษย์ของเจ้าสำนักจริงๆ”