อู๋ไป๋สวมเสื้อคลุมนอนสีดำขลิบทอง ยิ่งขับให้เขาดูสูงส่งสง่างามขึ้นไปอีก
ส่องกระจกมองตัวเองแล้วก็พอใจมาก
จากนั้นก็ออกจากห้องน้ำ เตรียมรอหลินตั้นจวงมาหา
แต่พอก้าวออกจากห้องน้ำก็ตะลึง หลินตั้นจวง ถังเป่าเอ๋อร์ ถังถัง มาอยู่ในห้องเขาหมดแล้ว
อะไรกัน?
อู๋ไป๋งงไปหมด
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ แววตาเป็นประกายหยอกเย้า “รีบมาเล่นสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม?”
เล่น?
เล่นอะไร?
อู๋ไป๋มีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า
หลินตั้นจวงเปิดกล่องบนโต๊ะน้ำชา ข้างในเต็มไปด้วยบล็อกไม้
“เมื่อกี้ถังถังดีใจที่เจอนายมาก เลยชนบล็อกที่ต่อมาตั้งสองชั่วโมงพัง นายมานั่งต่อใหม่กับถังถังสิ”
อู๋ไป๋ “……”
“ที่เธอบอกว่าเล่นตอนกลางคืน คือเล่นอันนี้?”
หลินตั้นจวงยิ้มหวานมองเขา “ใช่สิ คิดว่าเล่นอะไรล่ะ?”
“ฉัน...” อู๋ไป๋เขิน ยิ้มแห้ง ๆ “ฉันนึกว่าเล่นเกม”
“พ่อ มา ๆ ช่วยถังถังต่อบล็อกหน่อย”
อู๋ไป๋เดินไป มองดูบล็อกไม้เล็ก ๆ ระเกะระกะ แทบจะเกิดอาการกลัวหลุม
“ถังถัง ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะ”
ถังถังพูดเสียงอ้อน “พ่อคะ พรุ่งนี้โรงเรียนอนุบาลปิดเทอมจ้ะ”
อู๋ไป๋ “……”
เขาลืมไปว่าพรุ่งนี้วันอาทิตย์
เขามองไปทางหลินตั้นจวงด้วยอาการเซ็ง
หลินตั้นจวงยิ้มหวานให้เขา
อู๋ไป๋กัดฟันกรอด ผู้หญิงคนนี้จงใจแน่ ๆ
น่าสงสารอู๋ไป๋ เตรียมตัวตั้งนานกว่าชั่วโมง ทั้งแช่ทั้งอาบน้ำ ตั้งตารอด้วยความหวัง แต่สุดท้ายก็ต้องรอเก้อ
เขาเล่นต่อบล็อกกับถังถังอยู่สองชั่วโมง จนถังถังง่วง หลินตั้นจวงก็อุ้มเธอไปพัก