ต้องไม่ให้หลานหลิงเอ๋อร์ติดต่อกับหลินตั้นจวงอีก ให้เก็บตัวเธอไว้ใกล้ตัวคอยจับตาดู
ผู้หญิงคนนี้จิตใจลึกล้ำ เจ้าเล่ห์ แม้พลังฝึกตนจะไม่สูง แต่อันตรายมาก
อู๋ไป๋ถึงกับสงสัยว่า ครั้งนั้นเฮ่ออวิ๋นอี้ทำร้ายเขาจนสาหัส และจับตัวหลินตั้นจวงไป ก็เกี่ยวข้องกับนาง
ยังไงก็ตาม ตอนนี้เขาชิงชังผู้หญิงคนนี้จนสุดใจ
"งั้นหรือ? ข้าเล่นผู้หญิงมามาก ยังไม่เคยลองเล่นซูเปอร์สตาร์เลย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเฉินแล้วกัน"
เฉินเยวียนหัวเราะ "เฮ้อ... พวกเราเป็นพี่น้องกัน เคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน จะเกรงใจกันทำไม? แค่ผู้หญิงคนเดียวเอง"
แล้วหันไปสั่งหลานหลิงเอ๋อร์ "ตั้งแต่นี้ไป เจ้าคอยปรนนิบัติดูแลผู้อาวุโสหลิน"
หลานหลิงเอ๋อร์แววตาลึกซ่อนความรังเกียจ แต่ยังตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนแอว่า "เจ้าค่ะ ผู้น้อยรับคำสั่ง"
อู๋ไป๋ยื่นมือออกมาอย่างกะทันหัน เชยคางเรียวงามของหลานหลิงเอ๋อร์ขึ้นอย่างแรง ตั้งใจทำให้นางขายหน้า พลางพูดว่า "มีรูปโฉมดีอยู่บ้างนี่? เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ ถูเทียนลี่เฒ่าพิเรนทร์นั่น วางผู้หญิงสวยอย่างเจ้าไว้ข้างกายแต่ไม่แตะต้อง เพราะอะไร?"
หลานหลิงเอ๋อร์ไม่กล้าขัดขืนเลยแม้แต่น้อย กล้ำกลืนความขยะแขยงตอบว่า "อาจเป็นเพราะผู้น้อยถนัดการสืบข่าวกรองพ่ะย่ะค่ะ"
"โอ้?" อู๋ไป๋มองนางด้วยท่าทีสนใจ "นึกไม่ถึงว่าเจ้ายังมีความสามารถเช่นนี้ ข้านึกว่าเจ้าเป็นแค่เครื่องประดับเสียอีก"
อู๋ไป๋หดมือกลับ พูดเรียบเฉยว่า "นับแต่ต่อไปให้ปรนนิบัติข้าอย่างดี ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องบกพร่อง"