ซีเหมินหยุนอี้วางตะเกียบลง พูดว่า "แล้วจะรออะไรอีกล่ะ? ตั้งแต่ตัดสินใจจะจัดการเจ้าเฒ่าปรมาจารย์ไฟใต้พิภพแล้ว ก็ไปหาเขาเลยตอนนี้สิ"
"ใจเย็นก่อน เราอยู่ที่นี่เหมือนคนตาบอด อีกอย่างเดี๋ยวพวกเขาก็มาหาเราเอง"
"มาหาเรา?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างล่าง ฉันฆ่าคนของสำนักหลิวฮั่วไปคนหนึ่ง"
หลายคนตกใจ
"...เชี่ย แล้วที่นายหายไปเมื่อกี้คือไปฆ่าคนมาหรอกเหรอ"
อู๋ไป๋ยิ้ม "แค่ทำไปพร้อมกัน"
กินข้าวเสร็จ อากาศก็มืดลง
"ที่นี่สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน กลางคืนให้ระวังกันหน่อย"
ก่อนกลับห้อง อู๋ไป๋กำชับทุกคน
หลังซีเหมินหยุนอี้กับพวกแยกย้ายกันไป อู๋ไป๋ปิดประตู เดินมาที่เตียงแล้วนั่งขัดสมาธิ เตรียมจะบำเพ็ญเพียร
ปัง!
ประตูถูกผลักออกอย่างแรง
อู๋ไป๋นึกว่าคนของสำนักหลิวฮั่วมารึเปล่า พอหันไปดู ก็เห็นเป็นซีเหมินหยุนอี้
"นายเป็นบ้าหรือไง ไม่นอนแล้วมาเตะประตูฉันทำไม?"
ซีเหมินหยุนอี้จ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร "เพราะนายไง ฉันไม่มีที่จะไปแล้ว คืนนี้ต้องมาขอนอนด้วยนายหน่อย"
อู๋ไป๋: ???
"ที่แกพูดไว้ก่อนหน้านี้เนี่ย เรื่องผนังห้องนี้กันเสียงไม่ค่อยดี ให้พวกเราเบาๆ หน่อย คำพูดพวกนั้นเสี่ยวหย่าได้ยินหมดเลย"
ซีเหมินหยุนอี้พูดด้วยความขุ่นเคือง
อู๋ไป๋ขำ
"สรุปนายโดนไล่ออกมาเหรอ?"
ซีเหมินหยุนอี้ยิงฟันเหมือนหมาทิเบต
"...นายต้องชดใช้ชีวิตที่มีความสุขของฉันคืนมาให้ได้"