อู๋ไป๋กวาดตามองอีกฝ่าย ก่อนจะเม้มปากยิ้มบาง ๆ "เจ้าเป็นเจ้าเมืองเฟิงปัว นี่ก็คือเย่ฮ่าวหยุน"
อีกฝ่ายยิ้มเยาะ "สมกับเป็นอู๋ไป๋ ฉลาดจริง ๆ!"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างเย็นชา "ที่แท้ก็หนีมาอยู่ที่นี่ แต่ว่าฉันอยากรู้เหลือเกินว่าแกเอาความกล้าที่ไหนมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน"
"หรือแกคิดว่ามาถึงที่นี่แล้วจะปลอดภัย? จะมายั่วโมโหฉันได้ตามใจชอบ?"
เย่ฮ่าวหยุนยิ้มเยาะ "อู๋ไป๋ ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนของซีหวงแล้ว ที่นี่ก็ไม่ใช่ซีหวง แกอย่ามาหวังข่มขู่ฉัน"
"ที่นี่คือเมืองโลหิต มีอำนาจและกติกาของตัวเอง ฉันเป็นคนของสำนักหลิวฮั่ว ถ้าแกกล้าลงมือกับฉัน ฉันรับรองว่าพวกแกจะไม่ได้เดินออกจากเมืองโลหิตทั้งเป็น"
ซีเหมินหยุนอี้ร้องเสียงหลง "ไอ้เก่า! ไอ้หลานนี่มันข่มขู่แกนะ สั่งสอนมันซะเลย!"
"มันเป็นแค่ลูกกระจ๊อก" อู๋ไป๋พูดจบก็เลื่อนสายตาไปที่ชายชราผู้ผอมบางซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เย่ฮ่าวหยุน พูดเสียงเรียบ "คนกลุ่มนี้ เขาต่างหากที่เป็นหัวหน้า"
ชายชรามองอู๋ไป๋ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาดัง ๆ
"ผู้บัญชาการอู๋ช่างมีสายตาที่แหลมคมจริง ๆ ข้าน้อยเจียงยุนเหอ เป็นแค่ตัวประกอบไร้ค่าของสำนักหลิวฮั่ว"
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "ดูออก"
เจียงยุนเหอสีหน้าหม่นลง
อู๋ไป๋มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วถาม "แล้ว แกมาหาฉันมีธุระอะไร?"
เจียงยุนเหอมองอู๋ไป๋อย่างเย็นชา เอ่ยปาก "ข้าน้อยมาที่นี่เพื่อเย่ฮ่าวหยุน"
"ที่นี่คือเมืองโลหิต หวังว่าผู้บัญชาการอู๋จะทำตามกติกาของที่นี่ อย่าทำให้สำนักหลิวฮั่วของเราลำบากใจ"