เมื่อเห็นอู๋ไป๋ตั้งใจจะชิงดาบของตน เสวยโหมวเฉินก็ยิ้มอย่างดูถูก
เขาประสานมือขึ้นเป็นท่าผนึกกระบี่ ฟันลมกลางอากาศหนึ่งที
ดาบเล็กขนาดเท่าไม้จิ้มฟันสามเล่มหักมุมพุ่งตรงเข้าหาอู๋ไป๋ทันที
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ ลายเส้นบนผิวกายแผ่ขยาย แล้วเหวี่ยงมือออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าเพื่อคว้าดาบทั้งสามเล่ม
ใครจะไปรู้ว่าขณะนั้นเอง ดาบทั้งสามเล่มกลับขยายขนาดขึ้นทันต่อสายลม กลายเป็นดาบขนาดปกติในพริบตา
อู๋ไป๋รับรู้ถึงความรุนแรงของดาบเหล่านี้ ร่างพุ่งกลับหนีทันที
"เสวียนโม่เฉิน แกนี่มันร้ายกาจเจ้าเล่ห์จริง ๆ"
"นี่นายอยากได้ดาบฉันใช่ไหม มีฝีมือก็เอาไปสิ"
"หยุดๆ ฉันเป็นผู้ชายจริงใจ ไม่เคยเที่ยวกลางคืนหรอก"
เสวยโหมวเฉินไม่เข้าใจคำพูดนี้
เขาควบคุมดาบทั้งสาม พุ่งเข้าโจมตีอู๋ไป๋อีกครั้ง
คราวนี้อู๋ไป๋โมโหแล้ว
ยื่นมือออกไปเรียก ดาบกว้างกลายเป็นแสงดำพุ่งบินมาตกลงในมือ
ฟันออกไปหนึ่งดาบ เสียงโลหะปะทะกันดังหวีดแหลมดังขึ้น
ดาบทั้งสามเล่มถูกฟันกระเด็นออกไปทันที
"คุณชายใหญ่ตระกูลเสวียน ดาบของฉันล้ำค่ากว่าดาบเก่าของนายอีกต่างหาก เห็นนายจนขนาดนี้ ฉันให้ดาบเล่มนี้กับนายฟรีก็ได้"
ดาบกว้างหลุดจากมือ หมุนติ้วพุ่งฟันเข้าหาเสวยโหมวเฉินอย่างรวดเร็ว
"งั้นข้าก็ขอรับไว้เต็มใจ"
เสวยโหมวเฉินครางเย็นหนึ่งคราง แล้วเหวี่ยงมือคว้าดาบกว้างอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า
อู๋ไป๋หยุดลง ยืนมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
"อาการเล่นแบบนี้ อยากทำร้ายฉันเหรอ"
เสวยโหมวเฉินหัวเราะเยาะ แล้วคว้าด้ามดาบไว้แน่น
"ไม่ได้คิดทำร้ายนายหรอก แค่เล่นกับนายเท่านั้น"