เต้าจงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้องมองชางหยาแล้วถามว่า "นายรู้ได้ยังไงว่าเจ้านายถูกยึดตัวไว้จนไม่มีทางหลุดออกมาได้"
ชางหยาพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจเล็กน้อย "เพราะหลานเย่จุนและพวกนั้นได้รับการร้องขอจากฉัน ไปตามหาฉู่มอหวัง"
"ที่แท้ก็ทุกอย่างเป็นแผนของนายมาตลอดสินะ"
"ฉู่มอหวังกับพวกถูกยึดไว้ ไม่มีทางหลุดออกมาได้เลย กู่ตี้ไม่สามารถออกจากความลึกของชางฉงได้ มังกรแก่ตัวนั้นก็ออกจากโลกไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงส่งนายมาปกป้องเทพสูงสุดได้เท่านั้น"
ชางหยาหัวเราะเสียงดัง "ทุกอย่างนี้คือแผนที่ฉันวางไว้ทั้งหมด"
"เต้าจง พลังฝึกตนของนายถูกฉู่สวินผนึกไว้ ไม่เคยฟื้นคืนเลย ฉันรู้ว่านายคุ้นเคยกับกฎเหล่าทางต่าง ๆ เป็นอย่างดี แต่นายหยุดฉันไม่ได้"
"ถ้านายรู้จักสำรวมตัวเอง ส่งมอบเทพสูงสุดมาให้ฉัน ฉันจะไว้ชีวิตนาย"
บุคลิกของเต้าจงเปลี่ยนไปทันที เอ่ยอย่างภาคภูมิ "แม้พลังของฉันจะถูกผนึก แต่เอาอยู่กับนายที่บาดเจ็บอยู่แบบนี้ คงเพียงพอ"
ชางหยาหัวเราะลั่น มือขวาส่องประกายวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา
นั่นคือตราประทับสี่เหลี่ยมสีดำขนาดเท่าฝ่ามือ
เต้าจงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก "ตราสิบทิศ! สิ่งนี้มาอยู่ในมือนายได้ยังไง"
"เต้าจงก็คือเต้าจง แค่แวบเดียวก็จำตราสิบทิศได้ แล้วขอถามหน่อย นายจะต้านตราสิบทิศนี่ได้หรือ"
"ท่านเต้าจง ตราสิบทิศนั่นเก่งมากเหรอ"
เต้าจงเอ่ยอย่างจริงจัง "แน่นอนว่าเก่ง ตราสิบทิศเมื่อพันปีก่อน เคยฟันสังหารผู้บรรลุขั้นจักรพรรดิถึงสามคนในคราวเดียว"