หลินตั้นจวงใช้เวลาไม่นานก็สงบลง แล้วลุกขึ้นจากอ้อมอกของอู๋ไป๋
“สามี อยากเห็นว่าฉันเก่งแค่ไหนไหม?”
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น “ผมเห็นไปแล้ว”
“ให้ฉันช่วยคุณฆ่าคนพวกนี้ที่อยากฆ่าคุณดีกว่า”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลินตั้นจวงก็มองไปที่หวังชิง แล้วค่อย ๆ ยื่นมือออกไป
“ตูม!”
อากาศรอบตัวหวังชิงเปลี่ยนเป็นของแข็งในพริบตา ราวกับถูกภูเขาบีบอัดกระแทก
จากนั้นหลินตั้นจวงก็กำห้านิ้วอย่างรวดเร็ว
เสียงดังตุบ หวังชิงยังไม่ทันได้ร้องก็กลายเป็นหมอกโลหิต
“อึก...” ซีเหมินอวิ๋นอี้คอแห้งผาก กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
อู๋ไป๋ตะลึงค้าง น่ากลัวเกินไปแล้ว
ผู้คนจากแดนเซียนตกใจจนสติแตก
กู่เยวี่ยร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว “ถอย!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงก็ลอยขึ้นกลางอากาศ หนีอย่างไม่คิดชีวิต
ทว่า หลินตั้นจวงแค่วาดนิ้วกลางอากาศ เปลวเพลิงมารสายหนึ่งก็แวบผ่านไป
เสียงดังฉ่า เลือดพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของกู่เยวี่ย ร่างเขาหล่นลงมาจากท้องฟ้า
ผู้แข็งแกร่งจากแดนเซียนที่เหลืออีกไม่กี่คนตกใจจนวิญญาณแทบหลุด หนีกันจ้าละหวั่น
แต่มิติบิดเบี้ยวในชั่วพริบตา เปลวเพลิงมารระลอกเล็ก ๆ พลันแล่นผ่าน พวกเขาราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง ถูกตรึงอยู่กลางอากาศ
หลินตั้นจวงกำห้านิ้วแน่น
“ตุบ! ตุบ! ตุบ!”
หมอกโลหิตกระจายเป็นกลุ่ม ๆ กลางอากาศ ลอยไปตามลม
ถึงตอนนี้ คนที่มาล้อมสังหารอู๋ไป๋ตายหมดแล้ว เหลือแค่คางคกทองน่าเกลียดตัวหนึ่ง