กงฮั่นเจี๋ยเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน กล่าวอย่างดูแคลนว่า "ดูท่าทางแกยังมีสมองอยู่บ้าง งั้นจะให้แกได้เห็นหน้าพวกเขา"
พูดจบก็ยกนิ้วโป้งและนิ้วชี้ทำเป็นวงแหวนใส่ปาก เป่าออกมาเป็นเสียงนกหวีดแหลมกังวาน
อู๋ไป๋พูดอย่างสนุก ๆ ว่า "นกหวีดเป่าได้ดีนี่ คงจะเคยแซวสาวชาวบ้านบ่อย ๆ ล่ะสิ?"
กงฮั่นเจี๋ยแสยะยิ้มประหลาด "อู๋ไป๋ ข้าว่าข้าควรชมเจ้าว่ากล้าหาญดี หรือว่าใจป้ำดี? ใกล้ตายอยู่ร่อมร่อแล้วยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีก"
"ตอนนี้พวกนายเป็นมีด ส่วนฉันเป็นปลา หรือว่าฉันอ้อนวอนขอความเมตตา พวกนายจะปล่อยฉันไป?"
"แน่นอน..." กงฮั่นเจี๋ยมองอู๋ไป๋อย่างเย้ยหยัน แล้วพูดว่า "ไม่!"
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น ส่ายหัว "คิดไม่ถึงเลยว่าอู๋ไป๋อย่างข้าจะมาตกน้ำตายกับคนชั่วช้าต่ำทรามอย่างเจ้า ช่างไม่ยินยอมเลยจริง ๆ"
"ไม่ยินยอมแล้วยังไง? จอมยุทธ์จักรพรรดิอู๋ไป๋ เจ้าก็คู่ควรหรือ! ช่วงนี้เจ้าโด่งดังในยุทธภพ เจ้าเป็นหินเหยียบที่ดี การตายของเจ้าจะสร้างชื่อเสียงกึกก้องให้ข้า"
กงฮั่นเจี๋ยแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "แต่เจ้าวางใจได้ เมื่อนึกถึงที่เจ้าช่วยข้าหลอมเม็ดยาทะลวงขั้น ข้าจะให้ความตายแบบเด็ดขาดแก่เจ้า"
"อย่างนี้ฉันต้องขอบคุณนายด้วยงั้นสิ?" อู๋ไป๋หัวเราะเยือกเย็น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้น
ใต้แสงจันทร์สลัว เงาร่างกว่าสิบร่างเดินออกมาจากป่าทึบด้านข้าง
คนที่เป็นหัวหน้า สวมเสื้อคลุมดำแขนกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม มือทั้งสองไพล่หลัง มองดูก็รู้ว่าเป็นคนที่ถือตัวสูง
แต่ว่า ระดับการฝึกของเขานั้นมีความสามารถให้หยิ่งผยองได้จริง ๆ ขั้นเทพขั้นต่ำ