อู๋ไป๋เตรียมข้าวของเสร็จ รออยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า ซีเหมินอวิ๋นอี้ถึงหอบฟืนกลับมา
“ไอ้โง่ นี่แกไปเก็บฟืนหรือไปปลูกต้นไม้วะ”
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะแห้ง ๆ พูดว่า “ข้าเจอกระต่ายป่าตัวอ้วน คิดว่าจะเอามากินมื้อเย็น ไม่นึกว่ามันวิ่งเร็ว ไล่ตั้งนานก็จับไม่ได้”
“อย่าเรียกว่าไอ้โง่เลย เรียกว่าไอ้ขยะเถอะ ขั้นสวรรค์ระดับสูงยังจับกระต่ายไม่ได้สักตัว” อู๋ไป๋เยาะเย้ยถากถางโดยไม่ไว้หน้า
แววตาซีเหมินอวิ๋นอวิ๋นวาบด้วยความดุดันเย็นชา แต่ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ก่อไฟ ตั้งหม้อ
อู๋ไป๋ใช้เวลาเล็กน้อยย่างเนื้อหมาป่า และต้มซุปงูหนึ่งหม้อ
ทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“รีบกิน กินเสร็จเร่งเดินทางต่อ”
ซีเหมินอวิ๋นอี้มีแววตาเย็นชา เจ้าเล่ห์ เหลือบมองขวดน้ำเปล่าที่อู๋ไป๋ทิ้งไว้ข้าง ๆ พลางหัวเราะอย่างพิกล “ท่านอู๋ ข้าเกรงว่าท่านไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ” อู๋ไป๋ยิ้ม “กลัวเดินทางกลางคืนไม่ปลอดภัยเหรอ งั้นข้าขับเอง”
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “ท่านอู๋ ท่านรู้จักบ่อน้ำพิษสิบมรณะไหม”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยิน แต่ฟังชื่อก็รู้ว่าไม่ใช่ของดี”
“บ่อน้ำพิษสิบมรณะเป็นพิษร้ายแรง ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทพ เมื่อกินเข้าไปก็จะกลายเป็นคนไร้ค่า บ่อน้ำพิษสิบมรณะสามารถกดทับตันเถียน ฝืนใช้พลัง เส้นเอ็นจะถูกกัดกร่อนฉีกขาด ยารักษาไม่หาย แม้แต่เซียนสวรรค์ก็ช่วยไม่ได้”