ยามเย็น ศิษย์แห่งเผ่าหิมะคนหนึ่งมาถึงลานของอู๋ไป๋
“คุณชายหลิน ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งจากท่านอาวุโสจิน มาเชิญคุณชายไปร่วมงานเลี้ยง”
ท่านอาวุโสจินนั่นก็คือจินอวี่หัวนั่นเอง
“ได้ รบกวนนำทางด้วย”
พวกเขาเพิ่งออกจากลานก็เจอเหวยเทียนสิงเข้าเต็ม ๆ
“ผู้นำเหวยมีธุระกับผม?”
“ข้าจัดเลี้ยงเล็ก ๆ ไว้ อยากเชิญคุณชายหลินมาดื่มสองแก้ว แล้วจะไปไหนนะ?”
อู๋ไป๋ยิ้ม “ไม่ค่อยว่างเลยสินะ ท่านอาวุโสจินอวี่หัวเชิญผมไปร่วมงานเลี้ยง ผมกำลังจะไปพอดี”
เหวยเทียนสิงอึ้งไปแป๊บหนึ่ง แล้วยิ้ม “ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ได้”
เฝ้ามองพวกอู๋ไป๋จากไป เหวยเทียนสิงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมุ่งหน้าสู่ลานของปู่ห้า
อู๋ไป๋มาถึงลานของจินอวี่หัว
ลานของจินอวี่หัวใหญ่กว่าลานที่เขาอาศัยอยู่มากมาย
จินอวี่หัวยืนอยู่ในลาน เมื่อเห็นอู๋ไป๋ก็ยิ้มแฉ่งทันที
“เพื่อนน้อยหลินโม่ ในที่สุดก็รอนายมาจนได้”
อู๋ไป๋ยิ้มกว้าง “สภาพของท่านอาวุโสดีขึ้นเยอะเลย ดูท่ายาดันบูรณะพลังเทพจะได้ผลกับท่านจริง ๆ”
“ฝีมือการเล่นแช่ยาของเพื่อนน้อยน่าชื่นชมจริง ๆ ข้ากินไปเพียงหนึ่งเม็ด ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมาก”
“ได้ผลก็ดีแล้ว เดี๋ยวผมจะช่วยท่านอาวุโสเล่นแช่เพิ่มอีกสักหลายเม็ด”
“ก็ขอรบกวนเพื่อนน้อยแล้วกัน”
จินอวี่หัวทำท่าเชิญ “เพื่อนน้อย งานเลี้ยงเตรียมพร้อมมานานแล้ว เรามาคุยกันไปพร้อมกินไป”
อู๋ไป๋พยักหน้า
จินอวี่หัวโบกมือ ศิษย์เผ่าหิมะที่นำอู๋ไป๋มาถอยออกไป
จากนั้นพาอู๋ไป๋เดินไปยังหอใหญ่
กลางหอใหญ่มีโต๊ะสี่เหลี่ยมวางอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส
“เพื่อนน้อยนั่งเลย ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากมาย ถือว่าเป็นบ้านของตัวเองก็ได้”
ทุกคนนั่งลง
จินอวี่หัวยิ้มแล้วพูด “อาหารมื้อง่าย ๆ เลี้ยงดูไม่ทั่วถึง หวังว่าเพื่อนน้อยจะให้อภัย”
“ท่านอาวุโสก็เกรงใจเกินไปแล้ว”
จินอวี่หัวโบกมือ สาวใช้ด้านข้างเดินเข้ามารินเหล้าให้ทุกคน
“เอาล่ะ ทั้งสามเพื่อนน้อย ข้าอยากยกแก้วให้พวกนายหนึ่งครั้ง”
“ยกแก้วให้ท่านอาวุโส”
ทุกคนดื่มจนหมดแก้ว
“มา ๆ ๆ กินของกัน”
คนเฒ่ายิ่งแก่ยิ่งเจ้าเล่ห์ ม้ายิ่งแก่ยิ่งเจ้าเล่ห์
จินอวี่หัวเข้าใจมนุษย์สัมพันธ์อย่างดี ไม่วางอำนาจ พูดจาอ่อนโยน ทุกคนคุยกันสนุกสนาน
เหล้าผ่านสามรอบ อาหารผ่านห้ารส