“ปัง...”
อู๋ไป๋ที่กระเด็นออกไปกลับชนเข้ากับสัตว์ประหลาดที่ไล่ตามมาจากข้างหลังพอดี
แย่แล้ว...อู๋ไป๋สะดุ้งเฮือก
สัตว์ประหลาดอ้าปากกว้างเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลม ตรงเข้าจะงับหัวของเขา
“ตูม...”
พลังอันดุดันพวยพุ่งออกจากร่างอู๋ไป๋ สะบัดสัตว์ประหลาดกระเด็น
แต่ตอนนี้ ฝูงสัตว์ประหลาดมหาศาลเบื้องหน้าได้รุกมาถึงแล้ว ดั่งเมฆโลหิตที่โถมลงมา กลบอู๋ไป๋มิด
อู๋ไป๋ถูกกดจากกลางอากาศลงไปกับพื้น
สัตว์ประหลาดเบียดเสียดยัดเยียดถาโถมเข้ามา กรงเล็บแหลมกรีดบนเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ เกิดเสียงเสียดสีกึกก้อง
“เฒ่าอู๋...”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้อนรนจนขาดสติ อยากจะพุ่งเข้าไปช่วยอู๋ไป๋
เสี่ยวชิงดึงเขาไว้ทันที “นายหาที่ตายหรือไง”
พวกเขาไม่มีความสามารถต้านทานใยเลือดเหมือนอู๋ไป๋ ออกไปก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาด
“ถอยไป ถอยไป...”
อู๋ไป๋ทั้งชกทั้งเตะ
แต่สัตว์ประหลาดพวกนี้แกร่งเกินไป มีภูมิคุ้มกันวิถีบู๊ ต่อยฟันของอู๋ไป๋แต่ละครั้งล้วนทำลายภูเขาและแตกหินได้ แต่กลับทำอันตรายต่อสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้ไม่มาก
“ตูม...”
สายฟ้าอันบ้าคลั่งระเบิดออก สัตว์ประหลาดถูกสะบัดกระเด็นเล็กน้อย แต่ไม่นาน สัตว์ประหลาดด้านหลังก็โถมเข้ามากลบอู๋ไป๋อีกครั้ง
สัตว์ประหลาดมากเกินไป อู๋ไป๋ไม่สามารถหลุดออกมาได้เลย
กรงเล็บแหลมของสัตว์ประหลาดกรีดบนเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ เกิดเสียงกึกก้อง...อยากจะฉีกอู๋ไป๋เป็นชิ้นๆ
อู๋ไป๋พยายามอยู่หลายครั้ง แต่สัตว์ประหลาดพวกนี้แกร่งเกินไป แถมมีจำนวนมาก ดั่งภูเขาที่ทับเขาอยู่ข้างล่าง
เขาอดยิ้มอย่างขื่นขมไม่ได้
สัตว์ประหลาดพวกนี้ทำอะไรเขาไม่ได้ เขาก็ทำอะไรสัตว์ประหลาดพวกนี้ไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องแบบนี้ นี่ก็มึนตึ้บเหมือนกัน
ผ่านช่องว่างระหว่างสัตว์ประหลาด อู๋ไป๋มองไปยังร่างสีเลือดบนหลังคา
อีกฝ่ายทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมยาวสีเลือดอันใหญ่ ดูไม่ออกว่ามีลักษณะอย่างไร เห็นเพียงริมฝีปากที่บางเกินไปยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้าย
ไอ้หลานนี่ดูเหมือนจะได้ใจมากเลยนะ
“ดูซิว่าจะได้ใจไปอีกสักกี่น้ำ?”
อู๋ไป๋ตั้งใจจะแวบเข้าไปในโลกชีวิตและความตาย แต่พอนึกอีกที ถ้าตัวเองหายไป สัตว์ประหลาดพวกนี้อาจโจมตีคนในเจิ้นใหญ่