ทุกคนตัวแข็งเป็นรูปปั้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงระลอกคลื่นซัดส่ายอยู่บนกำแพงมิติ แต่ไม่รู้ว่าอะไรกระทบกำแพง?
ทว่า เหล่าอสูรกายด้านนอกเริ่มพยายามเข้ามาใกล้แล้ว
ขณะทุกคนวิตกกังวล อู๋ไป๋ก็หยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างไปโดนต้นไม้ไกลๆ
ชั่วพริบตา อสูรกายน่าเกลียดน่ากลัวหลายสิบตัวก็กระโจนเข้าใส่ต้นไม้นั้น
กรงเล็บคมกริบของพวกมันฉีกกระชาก ต้นไม้สูงสิบกว่าเมตรถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา
"อื้อ..."
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะโล่งอก กำแพงมิติของค่ายกลก็ถูกอะไรบางอย่างโจมตีอีก เกิดเสียงก้องต่ำ
หัวใจของทุกคนลอยขึ้นไปถึงลำคอ
อู๋ไป๋เห็นชัดในครั้งนี้ สิ่งที่กระทบกำแพงคือลำแสงสีแดง
เขาหันขวับไปมอง
ร่างสีเลือดตั้งตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าของบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
ลำแสงแดงนั่นคือฝีมือของมัน
คนอื่นๆ ก็เห็นเช่นกัน ต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง
อีกฝ่ายไม่สนใจไอพิษเลือดเลยสักนิด ปล่อยให้เส้นโลหิตพวกนั้นตกลงบนร่าง
"เฒ่าอู๋ เจ้านี่มันตัวอะไรกัน?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว เขาก็ไม่รู้
แต่การที่อีกฝ่ายไม่กลัวไอพิษเลือด ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับโลกเทวะ... บางทีความลับในการออกจากที่น่าสะพรึงแห่งนี้อาจอยู่ที่คนผู้นี้
อู๋ไป๋พุ่งตัวออกจากค่ายกลโดยตรง
"เฒ่าอู๋..."
ซีเหมินอวิ๋นอี้คว้าไม่ทัน ร้องอุทานออกมา
คนอื่นก็หวาดกลัวจนขนหัวลุก
ลวดลายสีทองเข้มบนผิวหนังทั่วร่างของอู๋ไป๋ส่องประกาย พอออกไปก็โดนเส้นโลหิตหลายเส้นทันที