"อู๋ไป๋"
ตอนที่พวกเขาถูกยาสลบ มั่วซิ่งเยว่ก็เดาได้แล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของอู๋ไป๋
ดังนั้น พอเห็นอู๋ไป๋ เธอจึงไม่แปลกใจ แค่ยืนยันสิ่งที่ตัวเองเดาไว้เท่านั้น
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ
"โม่ซิงเยว่ ฉันบอกแล้วไง ฉันเป็นคนแค้นต้องชำระ แกวางยาฉัน ฉันก็ต้องเอาคืนให้สาสม"
"แน่นอน ฉันก็จำได้ว่าแกพูดไว้ตอนนั้นว่า อยากเห็นเต็มที"
มั่วซิ่งเยว่สีหน้าเย็นชา จ้องอู๋ไป๋ด้วยความแค้น
สิ่งที่เธอคาดหวังคืออู๋ไป๋วางยาเธอ ไม่ใช่ให้เธอเห็นผู้ชายแก้ผ้าฝูงหนึ่งวิ่งไล่ตามเธอ
หมัดนี้ของอู๋ไป๋ สกปรกจริงๆ
ทำให้เธอขยะแขยงจนแทบอ้วก
"อู๋ไป๋ นายทำแบบนี้กับผู้หญิงที่ชอบนาย ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง?"
อู๋ไป๋พูดเรียบๆ: "หมัดนี้สกปรกไปหน่อย แต่เห็นผลชัดเจน"
"แกไม่ได้ชอบฉัน แต่มันคือความถือดีและความเป็นเจ้าของของแกต่างหากที่มันโลดแล่น"
"ประธานอู๋ไม่ได้มีเมตตากว้างขวางขนาดนั้น ชาตินี้ฉันขอรับผิดชอบผู้หญิงแค่คนเดียว ในใจไม่มีที่ว่างให้คนที่สอง"
มั่วซิ่งเยว่สีหน้าเย็นชา: "ที่นายพูดถึงคือเมียของนายใช่ไหม? ฉันส่งคนไปที่มารเมืองตะวันตกเพื่อฆ่านางแล้ว"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
"โม่ซิงเยว่ ฉันยอมรับว่าแกเก่ง ทั้งหน้าตา ทั้งฝีมือ ไร้ที่ติ แต่เทียบกับผู้หญิงของฉัน ยังห่างกันมาก แกฆ่านางไม่ได้หรอก"
"ก่อนออกจากค่ายใหญ่ตะวันตก ฉันเพิ่งได้รับข่าวจากนาง นางสบายดี กำลังรอฉันกลับไป"
มั่วซิ่งเยว่สีหน้าเบี้ยวทันที ตะคอกเสียงแหลม: "เป็นไปไม่ได้ ลูกน้องฉันไม่มีทางพลาด"