“ท่านอู๋ จะรออะไรอีก? กำจัดพวกทรยศกระดูกขายวิญญาณนี่ซะ”
เมื่อเห็นว่าอู๋ไป๋ยังไม่ลงมือ ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร อดใจไม่ไหวส่งเสียงตะโกน
อู๋ไป๋ดวงตาเปล่งประกายราวสายฟ้า จ้องมองไปที่อูชีหวง
อูชีหวงถูกสายตาของอู๋ไป๋กวาดผ่าน ราวกับมีดสั้นนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในร่าง สะท้านเยียบเยือกไปทั่วร่าง
เขามองไปยังคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เอาไงดี? ตัดสินใจเองไม่ได้
“แจ๊ก ๆ ...” ทันใดนั้น ก็มีเสียงหัวเราะเยือกเย็นน่าขนลุกดังขึ้น
เผ่าต่างดาว ร่างหนึ่งที่คลุมกายด้วยเสื้อคลุมสีแดงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“มนุษย์ที่ต่ำต้อย ทรามยิ่งกว่ามดปลวก ทำให้พวกเจ้าตกใจจนเป็นแบบนี้ น่าขำจริง ๆ”
ตูม!
เสื้อคลุมสีแดงบนร่างอีกฝ่ายระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นฟุ้งกระจายออกมา ทำให้คนที่ได้กลิ่นคลื่นไส้ มึนศีรษะและวิงเวียน
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบด้วยความตกใจ จ้องมองไปยังร่างใต้เสื้อคลุมสีแดงด้วยความหวาดหวั่น
นี่ยังเป็นคนอยู่หรือ?
อีกฝ่ายมีรูปร่างเป็นคนก็จริง แต่ทั้งร่างไม่มีกระดูกและเส้นเอ็นเลย มีเพียงแต่สายโลหิตที่ไหลวน ร่างทั้งร่างเกิดจากการรวมตัวของเลือดล้วน ๆ
นี่มันตัวอะไรกันแน่? น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว
“เชี่ย นี่คืออะไรกัน? ทำไมถึงน่าเกลียดได้ขนาดนี้? เหมือนคนที่ถูกถลกหนังเลย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้องอย่างตกใจ
ที่เขาพูดไม่ผิดเลย สิ่งมีชีวิตรูปร่างคนนี้ เหมือนคนที่ถูกถลกหนัง สุดยอดแห่งความน่าขยะแขยง
อู๋ไป๋แววตาเป็นประกายเล็กน้อย ในใจคงคาดเดาได้ เลยเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเป็นเผ่าพันธุ์โลหิตหรือ?”