“แกรนหาที่ตาย”
อู๋ไป๋ไม่ได้มองคนที่ลอบทำร้ายถังเป่าเอ๋อร์และเหลยหมู่มู่ แต่เงยหน้าขึ้นมองผู้แปลงกายของเผ่าหวงเซียน
เผ่าหวงเซียนเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นที่สุด ไม่มีทางกระโดดออกมาเป็นคนแรก
ดังนั้นตอนที่ผู้แปลงกายเผ่าหวงเซียนออกมาโวยวาย เขาก็รู้ทันทีว่าพวกมันจะเล่นเกมตีฟ้าลวงตะวัน
ผู้แปลงกายเผ่าหวงเซียนเบี่ยงเบนความสนใจของเขา แล้วสั่งให้คนไปลอบทำร้ายถังเป่าเอ๋อร์และเหลยหมู่มู่
แต่อู๋ไป๋ไม่กังวลเลย เพราะข้างกายถังเป่าเอ๋อร์และเหลยมู่มู่มีชิงหลวนที่ไม่เผยตัวตนอยู่
“กลอุบายกระจอก ๆ ยังกล้ามาแสร้งเก่ง”
อู๋ไป๋ยื่นมือ ดาบใหญ่ที่ปักอยู่ไม่ไกลสั่นสะท้าน จากนั้นก็พุ่งวืดเข้ามาในมือ
“แกตายแน่”
สีหน้าผู้แปลงกายเผ่าหวงเซียนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ไม่คิดว่าแผนของพวกมันจะถูกอู๋ไป๋มองออก
ร่างอู๋ไป๋ไหววูบ ทะยานขึ้นฟ้า
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าผู้แปลงกายเผ่าหวงเซียนยิ่งย่ำแย่ ใบหน้าที่อัปลักษณ์อยู่แล้วยิ่งดุดัน มือทั้งสองข้างประสานอาคม ยกมือสั่นสะเทือน พลังน่าสะพรึงกลัวรวมตัวเป็นกรงเล็บแหลมคมขนาดเท่าหินโม่พุ่งเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นด้วยความดูแคลน เหวี่ยงดาบใหญ่ออกไปด้านข้าง
เสียงตูมสนั่น พายุโหมกระหน่ำ
กรงเล็บถูกดาบใหญ่ฟาดจนระเบิดโดยตรง
“ฉัวะ!”
อู๋ไป๋เหยียบอากาศว่างเปล่า ในพริบตาก็ปรากฏตัวตรงหน้า ฟาดดาบใหญ่ลงมาที่หัว
ผู้แปลงกายเผ่าฮวงเซียนคำรามด้วยความโกรธ พลังสีเหลืองดินรวมตัวเป็นเกราะแสงสามชั้นรอบตัว
“เล่นลูกไม้ไร้สาระ ต่อหน้าพลังที่สมบูรณ์ ทุกสิ่งที่แกทำล้วนเป็นการดิ้นรนก่อนตาย”