อู๋ไป๋ประสานหมัดสองข้าง มองชายเผ่ามนุษย์เงือกแล้วกล่าวขอโทษขึ้นว่า "ขอโทษนะ! ผมนึกว่าคุณจับเพื่อนผมไป"
ชายเผ่ามนุษย์เงือกจ้องอู๋ไป๋อย่างระแวง พลังการต่อสู้ของอู๋ไป๋ทำให้เขาตกใจไม่น้อย
"ถ้าเป็นความเข้าใจผิด ก็อธิบายให้ชัดเจนก็จบเรื่อง ขอตัวล่ะ!"
ชายเผ่ามนุษย์เงือกจูงมือเสี่ยวหวี เตรียมจะจากไป
เสี่ยวหวีบนใบหน้าน้อย ๆ เปื้อนยิ้มสดใส โบกมือลาอู๋ไป๋และพวก
ซีเหมินหยุนอี้ก็ยิ้มโบกมือตอบ "เสี่ยวหวี ไปก่อนนะ! จำคำพี่ไว้ให้ดีล่ะ"
เสี่ยวหวีพยักหน้ารับ
อู๋ไป๋ได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ห้ามปรามอะไร
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เชือกสีทองเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน พันตัวเสี่ยวหวีไว้ได้โดยตรง แล้วตวัดพาตัวเขาหายไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
ความเร็วขนาดนี้ ถึงกับชายเผ่ามนุษย์เงือกที่จูงมือเขาอยู่ข้าง ๆ ยังตั้งตัวไม่ทัน
สำคัญคือเชือกสีทองเส้นนี้ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันเกินไป ไร้เสียงไร้กลิ่น
เงาร่างกว่าสิบสาย ราวกับผีสิง ปรากฏตัวขึ้นในระยะหลายร้อยเมตรออกไป
เป็นพวกของเย่ตี้ชิว
ดวงตาของอู๋ไป๋หดลงเล็กน้อย คนพวกนี้มาปรากฏตัวได้ยังไง ขนาดเขายังไม่ทันสังเกตเห็น
พวกเขาจะต้องมีของวิเศษที่ซ่อนกายและกลบกลิ่นพลังไว้แน่นอน
"ชัว!"
ร่างของอู๋ไป๋วูบไหว พอปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ข้างกายเสี่ยวหวีแล้ว ไม่ทันจะเรียกดาบใหญ่ ใช้นิ้วชี้รวมเป็นฝ่ามือดาบ หนึ่งรัศมีคมกริบฟาดลงบนเชือกสีทอง
เสียงแคร่ก! ประกายไฟกระเด็นกระจาย
อู๋ไป๋ตกใจ เชือกสีทองเส้นนี้ไม่ธรรมดา ฝ่ามือดาบของเขาฟาดลงไปไม่ขาด เจ้าเชือกแค่มีรอยขีดเล็ก ๆ เท่านั้น