"ดูท่าพวกที่อยู่กับสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณก็คือคนจากหออสูรทมิฬและหมู่บ้านเกิดใหม่นั่นเอง"
อู๋ไป๋สังเกตอยู่ด้านบน เขายังคงประเมินความโลภในผลไม้จำแลงของสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณพวกนี้ต่ำเกินไป
ผู้ฝึกยุทธ์จากฝั่งอื่นๆ ล้วนอยู่ห่างจากสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณพวกนี้ มีเพียงยี่สิบกว่าคนที่อยู่รวมกับไอ้สัตว์พวกนั้น
แต่ยี่สิบกว่าคนนี้แยกเป็นสองกลุ่มชัดเจน น่าจะเป็นหออสูรทมิฬและหมู่บ้านเกิดใหม่
"ฝีมือดีไม่น้อยเลย"
หลินฉิงมองไปเบื้องล่างแล้วพูดเสียงเบา ในใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ มีทั้งยอดฝีมือและสัตว์ดุร้ายสัตว์โบราณมากมายขนาดนี้ จะสู้ไหวเหรอ?
"สำหรับนายแล้ว คว้าสักคนมาก็เป็นยอดฝีมือทั้งนั้นแหละ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เหน็บแนม
ที่จริงคำพูดของเขาก็ไม่ผิด หลินฉิงพลังยุทธ์อ่อนแอเกินไป สำหรับเขาแล้วที่นี่ใครไม่ใช่ยอดฝีมือบ้าง?
หลินฉิงเถียงไม่ออก ได้แต่ทำตาขุ่นใส่ด้วยความหงุดหงิด
"เฒ่าอู๋ คราวนี้ยอดฝีมือมาไม่น้อยเลยนะ ดูท่าถ้าอยากแย่งผลไม้จำแลงคงต้องเปลืองแรงหน่อย"
หลินฉิงเบ้ปาก เมื่อกี้ยังหัวเราะฉันอยู่เลย เดี๋ยวตัวเองก็ปอดแหกไม่ใช่เหรอ?
ซีเหมินอวิ๋นอี้ชำเลืองมองเขาแล้วพูดจริงจัง "ยอดฝีมือที่ฉันว่ากับยอดฝีมือที่นายว่ามันคนละเรื่องกันเลย เข้าใจไหม?"
ขั้นสวรรค์ขั้นสูง ในสายตาซีเหมินอวิ๋นอี้ถึงจะนับว่าเป็นคู่ต่อสู้ได้
สำหรับหลินฉิงแล้ว ขั้นกลางระดับมนุษย์ขึ้นไปก็คือยอดฝีมือ
คำพูดของทั้งคู่เทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ
"ไม่น้อยเลยทีเดียว"