อู๋หมิงซานหรี่ตาลงเล็กน้อย ปกปิดแสงเย็นเฉียบเยือกเย็นเอาไว้ มองไปที่ซีเหมินอวิ๋นอี้ ถามด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจว่า "เจ้าคือใคร?"
"ข้าชื่อซีเหมินอวิ๋นอี้ เจ้าเรียกข้าว่าคุณพ่อนายซีเหมินก็พอ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้คิดจะเอาเปรียบ แต่คำพูดจากปากเขามักให้ความรู้สึกทะเล้น ไม่ค่อยน่าฟัง ชวนให้อยากตบนัก
อู๋หมิงซานแววตาเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ "ที่แท้ก็คุณชายซีเหมินนี่เอง? ไม่รู้ว่าเจ้าร่ำเรียนวิชามาจากอู๋ไป๋มาสักกี่ส่วน? แต่ท่าทีน่าหมั่นไส้แบบนี้เรียนมาได้เหมือนเชียว"
"ไอ้หนุ่ม เจ้ารู้จักคำว่าภัยมาจากปากไหม? อู๋ไป๋โอหัง ข้ายอมรับว่าเขามีทุนให้ลำพอง แต่ถ้าเจ้าไม่มีความสามารถเหมือนเขา ขอเตือนให้เจ้าลองคลำคอตัวเองดูก่อนว่ามันแข็งพอรึเปล่า?"
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองซีเหมินอวิ๋นอี้อย่างสนุกสนาน
แววตาเพียงแวบเดียวนี้ ราดน้ำมันใส่กองไฟให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ที่โทสะพลุ่งพล่านอยู่แล้ว อู๋ไป๋เหมือนเห็นเปลวเพลิงไร้รูปลุกโชนขึ้นเหนือหัวเขา
"ไอ้แก่ อยากรู้ว่าข้ามีดีพอจะกร่างไหม ก็เข้ามาลองดูเองสิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็เป็นพวกเน้นปฏิบัติ พล่ามอยู่นาน สู้ตะลุมบอนสักตั้งดีกว่า
อู๋หมิงซานหัวเราะเย็นเยียบ เขาไม่มีทางเข้าไปอยู่แล้ว อู๋ไป๋อยู่ตรงนั้น เขารู้ว่าอู๋ไป๋ไม่มีทางปล่อยโอกาสเชือดเขาไว้
หมู่บ้านชงเชิงกับอู๋ไป๋ต่างฝ่ายต่างผูกพยาบาทกันจนไม่อาจคลี่คลายได้อีก เว้นเสียแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจริงจังแล้ว พูดอย่างดูถูกว่า "ไอ้แก่ กลัวแล้วรึ? อย่าขี้ขลาดไป ข้ารับประกันว่าอู๋ไป๋จะไม่ลงมือ แค่เจ้ากับข้า ถ้าสามกระบวนท่าในนี้ข้าฆ่าเจ้าได้ หัวข้าเจ้าเอาไปเลย"