อู๋ไป๋สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด รีบร้อนถาม "ไอ้โง่ แกเป็นอะไรไป?"
ซีเหมินหยุนอี้สีหน้าซีดลงเรื่อยๆ
เถาวัลย์ที่รัดเขาไว้มีหนามแหลมงอกออกมา เสียบเข้าที่หลังของเขา กำลังดูดเลือดและพลังของเขาไป
"อู๋เก่า ทางเกียมัวอย่าเพิ่งตามมานะ ข้าเดินไว ไม่รอแกหรอก"
เฮ้อ... ข้ายังไม่เคยบอกเสี่ยวหย่าเลยว่าข้ารักมัน ยังไม่มีลูกสักคน ยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ทำ จริงๆ แล้วก็ไม่ยอมตายลงหรอกนะ
ซีเหมินหยุนอี้อ่อนแรงลงเรื่อยๆ แม้แต่เสียงก็แทบไม่ได้ยิน
"ไอ้เฒ่าอู้เซียง แกทำอะไรกับมัน?"
อู๋ไป๋ตาแดงก่ำ ตะคอกอย่างบ้าคลั่ง
"ฮึ่ม ข้าให้เจ้าดูเพื่อนเจ้าตายต่อหน้าต่อตาก็แล้วกัน นี่คือราคาของการเป็นศัตรูกับข้า"
ไอ้เฒ่าอู้เซียง แกปล่อยมันไป แล้วมาสู้กับข้าตรงๆ สิ!" อู๋ไป๋ตะโกน พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง
อู้เซียงจู่หลงหัวเราะเย็น "สู้กับข้า? เจ้าเหมาะสมหรือ?"
"อู๋ไป๋ ดูให้ดีนะ เพื่อนของเจ้าจะค่อยๆ กลายเป็นศพแห้ง ในไม่ช้า ผู้หญิงของเจ้า เพื่อนนอกบ้านของเจ้า ก็จะกลายเป็นศพแห้งเหมือนกัน"
"ข้าจะเก็บเจ้าไว้เป็นคนสุดท้าย ข้าอยากให้เจ้าได้เห็นกับตาว่าการเป็นศัตรูกับข้านั้นผลเป็นอย่างไร"
...เจ้ากล้าเหรอ?" อู๋ไป๋ตาแดงก่ำ เหมือนสัตว์ที่บาดเจ็บ "ถ้ามันตาย ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแม้แต่เป็นผีก็ไม่ยกให้"
อู๋เก่า... อย่าเป็นแบบนั้นเลย ตายก็แค่ตาย ข้าไม่เคยกลัวสักครั้ง ข้าเป็นเด็กกำพร้า ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ของข้า ข้าคงตายไปนานแล้ว ที่ได้มีชีวิตอยู่ยี่สิบสามสิบปีนี้คือกำไรของข้า