อู๋ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า
“สหายธรรมะเจ้าหยวน รบกวนช่วยรวมทุกคนมาให้หน่อย บอกสถานการณ์กับพวกเขา แล้วจัดที่พักให้คนที่ฉันพามาด้วย”
เจ้าหยวนพยักหน้าตอบ “ได้ ห้องตรงกลางสุดนั่นคือห้องนอนของเจียวหลู งั้นฉันไปก่อนนะ มีอะไรก็ตะโกนเรียกฉันได้”
พูดจบเขาก็จากไป
อู๋ไป๋และพวกรวมสามคนเดินเข้าไปในตึกตรงหน้า
การจัดวางข้างในดูสุภาพดี มีต้นไม้สีเขียวปลูกไว้หลายต้น
“เอี๊ยด...”
ประตูห้องเปิดออก
ทั้งสามเดินเข้าไปข้างใน
ซีเหมินหยุนอี้สูดดมแล้วถามว่า “นี่ห้องของเจียวหลูเหรอ? ทำไมมันมีกลิ่นน้ำหอมฝุ่นแป้งคาวๆ ยังงี้?”
เสี่ยวชิงพูดจริงจังหน้าตายว่า “แปลว่าเจียวหลูกับนายเป็นพวกเดียวกันไง ล่อลวงสาวทั้งคู่”
“ไปให้พ้น!”
อู๋ไป๋มองไปรอบห้อง ไม่ได้ทำเสียงฮึดเบา ๆ เข้าให้
เจียวหลูคนนี้เป็นคนประณีตจริง ๆ
พื้นปูด้วยพรมหนาที่เย็บจากหนังสัตว์ ของตกแต่งในห้องครบครัน แถมทุกชิ้นหรูหราซะด้วย
“เฮ้ย...ตาแก่ตัวดีนี่ชอบสบายชะมัด”
ซีเหมินหยุนอี้เดินไปที่เตียงใหญ่ด้านใน ยืนมือหยิบผ้าปิดอกสีชมพูปักลายขึ้นมาจากเตียง
“อู๋ นายว่าเจียวหลูตาแก่นี่หาผู้หญิงจากไหนมา?”
อู๋ไป๋หัวเราะตอบ “พวกผู้ตกต่ำอาจมีผู้หญิงก็ได้”
“นายหมายถึงหมีหญิงตัวนั้นสินะ? พระเจ้า...หยุดเถอะน่า” ซีเหมินหยุนอี้เงยผ้าปิดอกในมือให้ดู “นายคิดว่าหมีหญิงจะใส่ของแบบนี้เหรอ?”
“ถอยไปไกลสุด สมมติว่าเธอใส่ก็จริง...รสนิยมของตาแก่เจียวหลูก็คงไม่หนักถึงขั้นนั้นหรอก?”
เสี่ยวชิงหน้าเหยเกตอบ “นายไม่รู้สึกขยะแขยงเหรอ บ้าอะไรถือของแบบนี้เหวี่ยงเล่น นายรู้ได้ไงว่าพวกผู้ตกต่ำไม่มีผู้หญิงสวย?”
“ก็ว่าได้อยู่”
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจื่อนทันที แล้วเหวี่ยงของในมือใส่เสี่ยวชิง
เสี่ยวชิงตกใจรีบหลบ โกรธจัด “นายเหมือนกัน อยากให้ฉันตีเนอะ?”
“เลิกเล่นกันทั้งสองคน ค้นดูซิ มีร่องรอยอะไรบ้าง?”
ทั้งสามค้นหาไปทั่ว แต่ไม่พบอะไรเลย
อู๋ไป๋หน้าผากขมวดมิด “ค้นใหม่ แน่นอนว่าเราพลาดบางอย่างไป ผ้าปิดอกนี่ใหม่กริบ ไม่มีทางเป็นของผู้ตกต่ำที่นี่หรอก...บางทีอาจเป็นผู้หญิงที่เจียวหลูหามาจากที่อื่นก็ได้”
“ถ้าเป็นแบบนั้น แสดงว่าเจียวหลูต้องมีวิธีออกจากที่นี่แน่ ๆ”