ทุกคนตาค้างไปหมด แท้จริงแล้วชิงหลวนที่กลายเป็นคนโง่เขลานั้น เพราะอู๋ไป๋แอบกินเปลือกไข่ของนาง
ไอ้นี่มันกินอะไรได้ทุกอย่างเลยนะ ไม่กลัวท้องเสียหรือไง?
ไม่แปลกใจเลยที่ชิงหลวนโกรธขนาดนี้ แสร้งเป็นคนโง่แล้วลอบฟาดท่อนอิฐใส่หัวอู๋ไป๋
ใครก็ตามที่ต้องเป็นคนโง่มาตั้งปีกว่า ๆ ย่อมอัดอั้นโมโหสะสมมาเต็มอก
ซีเหมินยุนอี้เคาะคอเบา ๆ แล้วพูดว่า "พี่ชาย แม้ฉันจะสงสารเจ้าอู๋ก็เถอะ แต่ฉันอยากบอกว่า... ฟาดได้เลิศมาก ฮ่าฮ่าฮ่า"
ทุกคนมองซีเหมินยุนอี้ด้วยความอึดอัด ไอ้นี่มันก็ชอบยุ่งใหญ่ไม่ให้โลกสงบสุขอยู่แล้ว
ยังไงก็เป็นฝ่ายอู๋ไป๋ผิดก่อน ถูกชิงหลวนฟาดอิฐดำใส่ คนอื่นจึงไม่มีอะไรจะพูด
หลินตั้นจวงตรวจดูท้ายทอยของอู๋ไป๋ด้วยความเป็นห่วง แต่กลับพบว่าไม่มีแม้แต่รอยแผลเดียว จึงอดตกใจไม่ได้
ช่วงนั้นเอง เธอเห็นอู๋ไป๋ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาขยิบให้เธอ
หลินตั้นจวงสะดุ้งเฮือก แล้วก็เข้าใจทันที อู๋ไป๋กำลังแสร้งเป็นลม
ก็จริง อู๋ไป๋ร่างกายเหนือชั้น แม้ไม่ทันตั้งตัว อิฐธรรมดาอย่างนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำอันตรายเขาได้
ถังเป่าเอ๋อร์โกรธขึ้นมา "เสี่ยวชิง นายเกินไปแล้ว แม้พี่ชายฉันจะผิดก็จริง แต่นายก็ลงมือหนักเกินไป"
"เขาก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว ไม่งั้นจะเสียสละทุกอย่างรื้อโอสถคืนวิญญาณเก้าทวัฏให้นายได้อย่างไร"
ชิงหลวนมองอู๋ไป๋ที่หมดสติไปแล้วหนึ่งครั้ง ความรู้สึกผิดผุดขึ้นบนใบหน้าชั่วขณะ แต่ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วส่งเสียงฮึดในลำคอ "มันสมควรแล้ว"