“อู๋ไป๋ เสี่ยวจวี๋กลับมาแล้ว”
จู้ซิ่วจือพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ใจของอู๋ไป๋ตกฮวบทันที “แม่ แม่พูดอะไรน่ะ เสี่ยวจวี๋เสียไปหลายปีแล้ว”
“เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ กลับมาแล้ว ดูอันนี้สิ”
จู้ซิ่วจือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “นี่เสี่ยวจวี๋ส่งมาที่โทรศัพท์ของพ่อแก”
ไป๋ซู่หลินเห็นคลิปนี้เข้า บวกกับดื่มเหล้าเข้าไปหน่อย ตื่นเต้นเกินไปจึงเป็นลมหมดสติ
ดวงตาของอู๋ไป๋หดเกร็งอย่างรุนแรง
สิ่งที่เขากลัวก็ยังเกิดขึ้นจนได้
ไม่น่าแปลกใจที่งานแต่งเดินไปอย่างราบรื่น ที่แท้กำลังรอเขาอยู่ตรงนี้
อู๋ไป๋กดเปิดคลิป
ในภาพมีคนเดียว ไป๋เสี่ยวจวี๋
“พ่อ แม่ ฉันเสี่ยวจวี๋ ฉันกลับมาแล้ว ฉันรู้ว่าตอนที่พ่อกับแม่ดูคลิปนี้ต้องตกใจมาก แต่ฉันกลับมาจริง ๆ มีคนใช้ยาเทวะชุบชีวิตฉันขึ้นมา”
“พ่อกับแม่อาจไม่เชื่อ แต่ต้องเชื่อฉันนะ ถึงร่างของฉันจะเน่าเปื่อยไปแล้ว แต่กระดูกยังอยู่ มีผู้สูงศักดิ์นำกระดูกของฉันไป แล้วใช้ยาเทวะฟื้นคืนชีพฉัน”
“พ่อ แม่ ฉันคิดถึงพวกคุณมาก แต่ฉันรู้ว่าอู๋ไป๋ไม่มีวันยอมให้ฉันเจอพวกคุณ เขาก็ไม่เคยชอบฉันตั้งแต่แรก ยิ่งตอนนี้เขามีอำนาจมีฐานะ ยิ่งไม่มีทางยอมให้ฉันปรากฏตัว”
“พ่อ แม่ ถ้าไม่เชื่อ ก็ไปดูได้ โลงศพของฉันว่างเปล่า ถ้าอยากเจอฉัน ให้ไปหาอู๋ไป๋ เขารู้แน่นอนว่าฉันอยู่ที่ไหน”
คลิปจบลงเพียงเท่านั้น
ภาพสุดท้ายคือใบหน้าน้ำตาไหลพรากของไป๋เสี่ยวจวี๋
กำปั้นซ้ายที่ห้อยลงของอู๋ไป๋บีบแน่นจนกระดูกนิ้วขาวซีด สีหน้าบูดบึ้งจนพูดไม่ออก
หมัดนี้ ชั่วร้ายจริง ๆ
ช่วงนั้นเอง ไป๋ซู่หลินก็สติกลับคืนพอดี
“เสี่ยวจวี๋ เสี่ยวจวี๋กลับมาแล้ว เสี่ยวจวี๋อยู่ไหน?”
ไป๋ซู่หลินยังไม่ทันรู้ตัวดี ปากก็พึมพำชื่อไป๋เสี่ยวจวี๋ไม่หยุด
“พ่อ ใจเย็นก่อนนะ” อู๋ไป๋รีบส่งปราณแท้จริงผ่านเข้าไป กลัวคนชราตื่นเต้นเกินไปจนเป็นลมอีกรอบ
ไป๋ซู่หลินรู้สึกตัวขึ้นบ้าง สองมือคว้าแขนอู๋ไป๋ไว้แน่น บีบแรงจนมือขาว “อู๋ไป๋ เสี่ยวจวี๋กลับมาแล้ว เธอกลับมาแล้ว”
“รีบไปรับเธอกลับมาสิ รีบไปเลย……”
“พ่อ แม่ พวกคุณเชื่อจริง ๆ เหรอว่าคนตายแล้วฟื้นคืนได้? คนคนนี้เขาไม่ใช่เสี่ยวจวี๋ เขาเป็นของปลอม”