“ผมไม่ได้ทำ!” ไป๋เสี่ยวจวี๋แย้ง “คุณหนูหลิน คุณไม่เคยให้กำเนิดลูก ไม่เคยเป็นแม่ คุณจึงเข้าใจความรู้สึกของผมไม่ได้หรอก”
“ฟ้าเมตตา ทำให้ผมฟื้นคืนชีพจากความตาย ในฐานะแม่คนหนึ่ง ผมคิถึงลูกของตัวเอง ผิดตรงไหน?”
หลินตั้นจวงพูดเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่เคยให้กำเนิดลูกจริง แต่สองปีที่ผ่านมาถังถังเป็นฉันเลี้ยง เธอเรียกฉันว่าแม่ ฉันเข้าใจดีว่าเด็กสำคัญแค่ไหนกับแม่คนหนึ่ง”
“แต่คุณไม่รู้สึกเหรอว่าการปรากฏตัวของคุณมันตั้งใจเกินไป มีเป้าหมายชัดเจนเกินไป?”
“นี่มันแค่เรื่องบังเอิญ” ไป๋เสี่ยวจวี๋จ้องมองหลินตั้นจวง “ผู้หญิงโดยธรรมชาติอ่อนแอ แต่เมื่อเป็นแม่ก็แข็งแกร่ง คุณหนูหลิน ปลากับอุ้งเท้าหมีหาได้ทั้งสองอย่างไม่ได้”
“เป็นคนอย่าอยากได้อะไรมากเกินไป ถังถังฉันจะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด เว้นแต่พวกคุณจะฆ่าฉัน ไม่งั้นฉันจะสู้จนถึงที่สุด”
หลินตั้นจวงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้ตราบใดที่ยึดเรื่องถังถังเป็นเดิมพัน เธอแทบจะอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีวันแพ้แล้ว
เธอมีใบหน้าเหมือนไป๋เสี่ยวจวี๋แบบเป๊ะ ๆ แยกของจริงของปลอมแทบไม่ออก
แม้แต่อู๋ไป๋ที่เด็ดขาดเยือกเย็นในการฆ่าฟัน ก็ไม่มีทางลงมือกับใบหน้านี้ได้เลย
อู๋ไป๋ตอนนี้ก็เริ่มสงบสติลงแล้ว
เขาเดินเข้ามา มองไป๋เสี่ยวจวี๋ “นายอยากได้ถังถัง?”
ไป๋เสี่ยวจวี๋พยักหน้าเงียบ ๆ
“อยากได้ถังถัง ก็ต้องทำให้ฉันเชื่อก่อนว่านายคือไป๋เสี่ยวจวี๋ที่ฟื้นคืนชีพจริง ๆ ตอบคำถามฉันสักหลายข้อ”
ไป๋เสี่ยวจวี๋มองอู๋ไป๋ด้วยสายตาซับซ้อน “ถามมาเลย”
“คนที่ชุบชีวิตนายกลับมาคือใคร?”
ไป๋เสี่ยวจวี๋ส่ายหน้า “ผมสัญญากับเขาไว้ว่าห้ามบอก”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “ได้ คำถามต่อไป ทำไมถึงไปอยู่กับคนจากมณฑลเซียน?”
“เพราะคนที่ทำให้ผมฟื้นคืนชีพเป็นผู้อาวุโสแห่งมณฑลเซียน”
อู๋ไป๋แคบตาลง “ผู้อาวุโสที่นายพูดถึง เป็นคนของตระกูลกู่ใช่ไหม?”
ไป๋เสี่ยวจวี๋มองอู๋ไป๋
“ถามพวกนี้มันเกี่ยวกับการคืนถังถังให้ผมตรงไหน?”
“อู๋ไป๋ ผมไม่เข้าใจ! คืนถังถังให้ผมสิ คุณกับคุณหนูหลินก็ยังมีลูกกันใหม่ได้ คุณชัด ๆ ไม่ได้รักถังถัง ทำไมถึงไม่ยอมคืนเขาให้ผมล่ะ?”