ไป๋เสี่ยวจวี๋กลับส่ายหัว เธอมองไปที่หลินตั้นจวงแล้วพูดว่า
“คุณหนูหลิน วันนี้ฉันมาไม่ได้ตั้งใจจะมาทำลายงานแต่งของคุณ”
งั้นเหรอ? หลินตั้นจวงหัวเราะเยาะในใจ
เลือกโผล่มาตอนจังหวะแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย
“งั้นคุณหนูไป๋มาโดยเฉพาะเพื่ออวยพรงานแต่งของฉันกับอู๋ไป๋สินะ?”
ไป๋เสี่ยวจวี๋พูดเบา ๆ ว่า “วันนี้ฉันมาเพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น”
“เรื่องอะไร?”
สายตาของไป๋เสี่ยวจวี๋ตกลงไปที่อู๋ไป๋ที่กำลังเจ็บปวดและสำนึกผิด “อู๋ไป๋ หลังแต่งงานกัน ฉันไม่เคยทำให้นายเสียใจเลย”
“ขอให้มองใบหน้าที่ฉันเคยทุ่มเทให้นายโดยไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย คืนถังถังให้ฉันเถอะ”
อู๋ไป๋สะท้านทั้งตัว รูม่านตอดหด แววตาค่อย ๆ กลายเป็นเฉียบคม
หลินตั้นจวงก็ใจหายวูบเช่นกัน ไม่คิดว่าไป๋เสี่ยวจวี๋จะมาแย่งถังถัง
“อู๋ไป๋ ฉันรู้ว่าแท้จริงนายไม่ได้รักถังถังเลย ตั้งแต่เกิดมา นายไม่เคยทำหน้าที่พ่อแม้แต่วันเดียว ดังนั้น ขอให้ฉันพาเธอไปเถอะ”
“ต่อไปนายกับคุณหนูหลินจะมีลูกของตัวเอง ถังถังสำหรับนายก็แค่ภาระที่ต้องแบก”
“วางใจเถอะ ฉันขอแค่ถังถังคนเดียว และฉันรับประกันได้ว่าต่อจากนี้จะไม่ปรากฏตัวต่อหน้านายอีกตลอดไป ยิ่งไม่มากวนชีวิตของพวกนาย”
อู๋ไป๋จ้องไป๋เสี่ยวจวี๋ไม่กระพริบตา
“ไอ้โง่ ไปดูถังถังกับเจ้ากลมน้อย กับผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งสอง ห้ามให้พวกเขาเจอผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด แล้วไปบอกเสี่ยวชิงเงียบ ๆ ว่าให้มาหาฉัน”
เสียงของอู๋ไป๋ดังขึ้นกะทันหันในสมองของซีเหมินหยุนอี้ ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก
ซีเหมินหยุนอี้พยักหน้าเบา ๆ แทบมองไม่ออก แล้วแอบถอยตัวออกไป
หลินตั้นจวงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไป๋เสี่ยวจวี๋คนนี้ดูอ่อนหวานแต่ทุกถ้อยทุกคำล้วนแทงลึกเข้าไปในหัวใจของอู๋ไป๋
“คุณหนูไป๋ เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไป ขอเวลาเราคิดก่อน”
“ไปคุยกันที่อื่นแบบช้า ๆ ดีกว่า”
กู่อี้หางหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วพูดเสียงแหบแห้งแปลก ๆ ว่า “พ่อที่ไร้ความรับผิดชอบ แม่แค่สงสารลูกตัวเอง เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดอีกเหรอ?”
“จอมยุทธ์จักรพรรดิครับ ผมเห็นผู้ชายที่เล่นกับหญิงแล้วทิ้งมานักต่อนักแล้ว ด้วยฐานะแบบนี้ของท่าน ผู้หญิงสักกี่คนที่จะหาไม่ได้? อยากได้ลูกก็มีกี่ตัวก็ได้”