อู๋ไป๋สายตาเป็นประกาย ครุ่นคิดว่าจะจับเจ้าเงาะเซ่อตัวนี้ขึ้นมาย่างกินดีไหม?
ทว่าปลาคาร์ปกลับพูดจาทะเล้นว่า “ไอ้กระจอก ไหน ๆ เจ้าก็นวดให้ปู่ปลาแล้ว ปู่ปลาจะให้ของขวัญเป็นมิตรไมตรี”
สิ้นเสียง มันก็ฟิ้วหายลงน้ำไป
แต่ไม่นานก็โผล่ขึ้นมา พร้อมกับคาบท่อนรากบัวขาวราวหยกท่อนหนึ่งไว้ในปาก
มันสะบัดหัว รากบัวก็ลอยมาหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋รับไว้ ก้มดูก็ตะลึงไปทันที รากบัวหยกขาว นี่มันโอสถวิญญาณชั้นยอด
ปลาคาร์ปอ้าปากหุบปาก พูดทะเล้นว่า “ดูท่าทางไม่เคยเห็นโลกกว้างของแกสิ ต่อไปว่าง ๆ ก็มาคุยกับปู่ปลาบ่อย ๆ รับรองไม่ขาดทุน”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกแรงหลายที
เขาหันไปมองอ๋าวหวง แสยะยิ้มถาม “เฒ่าอ๋าว เอาไหม ให้ฉันทำหม้อไฟหัวปลาให้กิน”
อ๋าวหวงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหิน กำลังจับตัวหมากอยู่ ได้ยินก็คิดแล้วตอบ “ฝีมือทำอาหารเจ้ายังไง?”
“ด้านอื่นไม่กล้าพูด แต่ถ้าฉันบอกว่าตัวเองที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง”
อ๋าวหวงพยักหน้า “ก็ได้”
ปลาคาร์ปในบ่อเห็นอู๋ไป๋มองมันอย่างไม่หวังดี ก็สะดุ้งโหยง เกิดระลอกน้ำเป็นวง ๆ “ไอ้กระจอก ไอ้พ่อแกเอ๊ย แกมันนกดีที่ไหน ก็สันดานเดียวกับฉู่สวินนั่นแหละ”
พูดจบก็ฟิ้วจมน้ำหายไป
อู๋ไป๋เก็บรากบัวหยกขาว มองแล้วนึกขำ “ทำเอากลัวลนลาน”
เขาเดินกลับมานั่งตรงข้ามอ๋าวหวง สีหน้าค่อนข้างกลุ้ม
ถูกอ๋าวหวงรังแกก็ช่างเถอะ ยังไงหมอนี่ก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว วิชาแกร่งน่ากลัว แต่โดนปลาไหลตัวเดียวรังแก เขาทนไม่ได้