เสียงนี้คุ้นหูดีเหมือนกัน
อู๋ไป๋ครุ่นคิดพลางถามว่า “อ๋าวเฒ่า?”
ด้านบนส่งเสียงอืมเรียบ ๆ แว่วลงมา
“นายช่วยฉันเหรอ?”
“พูดเรื่องไร้สาระนี่สนุกนักรึไง?” อ๋าวหวงพูดอย่างไม่แยแส “แค่เลือดกำเดาหยดเดียวยังรับมือไม่ได้ นายนี่อ่อนหัดสุด ๆ เลย”
อู๋ไป๋ “......”
คุณพ่อนายนี่พูดโดยไม่เห็นใจคนอื่นเลยจริง ๆ
นั่นมันเลือดหัวใจของยอดฝีมือขั้นเทพนะเฟ้ย เลือดกำเดาบ้าอะไรกัน
“อ๋าวเฒ่า นายช่วยปล่อยฉันออกไปได้มั้ย?”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
อ๋าวหวงตอบอย่างถือดี “เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”
อู๋ไป๋ “......”
“ฉันกลัวความมืด”
“โอ้!”
อู๋ไป๋พูดไม่ออก “โอ้นี่หมายความว่าไง? ฉันบอกว่าฉันกลัวความมืด”
“โอ้ก็หมายความว่า นายหุบปากได้แล้ว อย่ารบกวนฉันกินข้าว จักรพรรดิองค์นี้ไม่ได้กินอะไรมาเป็นร้อยปี จะกินข้าวสักคำทำไมนายพูดมากจัง?”
“อ๋าวเฒ่า นายกำลังกินข้าวอยู่เหรอ?”
อ๋าวหวงตอบ “ใช่ กำลังชาบูอยู่”
ถังใบใหญ่สีเทาหม่นใบหนึ่ง ด้านบนมีฝาหินปิดสนิท บนฝาหินมีหม้อไฟอยู่ ด้านข้างวางกับข้าวสารพัด ทั้งเนื้อทั้งผัก สมดุลทางโภชนาการ
อ๋าวหวงกำลังค่อย ๆ ลวกผ้าขี้ริ้วอย่างเชื่องช้า
อู๋ไป๋ตะลึงเป็นใบ้
มิน่า เมื่อกี้อ๋าวหวงถึงบอกให้เขาอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวหม้อคว่ำจะตีก้นเขา
เขากำลังทุกข์ทรมานอยู่ข้างล่าง หมอนี่กลับกำลังชาบูอยู่ข้างบน นี่มันเกินไปแล้ว
“อ๋าวเฒ่า กินชาบูคนเดียวมันจะสนุกอะไร ปล่อยฉันออกมาเถอะ ฉันจะได้อยู่เป็นเพื่อนกินด้วย”
อ๋าวหวงทำหน้ารังเกียจเต็มที่ แล้วยกมือฟาดลงบนถังใบนั้น