อ๋าวหวงมองอู๋ไป๋แล้วถามว่า "ตอนนี้เจ้าฝีมือระดับไหน?"
"ข้าเพิ่งทะลวงขั้นหนึ่ง ตอนนี้ขั้นสวรรค์ระดับกลาง สามารถสู้ขั้นสวรรค์ระดับสูงได้"
อู๋ไป๋ค่อนข้างภูมิใจ คัมภีร์ชีวิตมรณะที่เขาคิดค้นขึ้นเอง ทำให้เขาสามารถข้ามขั้นต่อสู้ได้
"เหาะเหินเดินอากาศได้หรือไม่?"
อู๋ไป๋กลอกตา "ต้องถึงขั้นเทพถึงจะเหาะเหินเดินอากาศได้"
อ๋าวหวงส่ายหน้า "ดูท่าว่าที่ข้าบอกว่าทวีปอู่จี๋เป็นเพียงมิติเล็ก ๆ นั้นไม่ผิดเลย เจ้าที่เรียกตัวเองว่าจอมยุทธ์จักรพรรดิ ก็เป็นแค่คนที่สูงที่สุดในหมู่คนเตี้ย"
"ขั้นเทพถึงเหาะเหินเดินอากาศได้ แต่ขั้นเทพสำหรับเจ้าก็คือเพดานสูงสุดแล้ว"
"อู๋ไป๋ เจ้ารู้หรือไม่ ที่จริงแล้วในขั้นแก่นทองคำก็สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ และขั้นแก่นทองคำในระดับของผู้ฝึกเซียน ก็ถือเป็นเพียงขั้นเล็ก ๆ เท่านั้น"
อู๋ไป๋อึ้งไป มองอ๋าวหวงอย่างเหม่อลอย
"ข้าก็ฝึกปราณแท้จริง เช่นกัน ข้าก็นับเป็นผู้ฝึกเซียน"
อ๋าวหวงพยักหน้า "ถูกต้อง แต่ความรู้ความเข้าใจของเจ้าจำกัดกรอบความคิดของเจ้าไว้ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า หลังจากขั้นเทพสมบูรณ์แล้วยังสามารถทะลวงต่อไปได้อีก?"
อู๋ไป๋ตาค้าง เรื่องนี้เขาไม่เคยคิดจริง ๆ ในความรู้ของเขา ขั้นเทพสมบูรณ์คือเพดานสูงสุดแล้ว
อ๋าวหวงพูดอย่างจริงจัง "ไอ้หนู ตอนนี้ข้าบอกได้เลยว่า ทางเดินของเจ้าแคบแล้ว"
อู๋ไป๋ชะงักงันอยู่กับที่ สมองยุ่งเหยิง ถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก
เขาได้รับผลกระทบจริง ๆ
เขาเคยภูมิใจที่ตนเองขึ้นถึงจุดสูงสุด แต่คำพูดของอ๋าวหวงทำให้เขารู้ว่า ขั้นเทพสมบูรณ์ที่ว่ายังเท่ากับยังไม่ได้กระโดดออกจากบ่อ เขายังเป็นกบก้นบ่อมองฟ้า