หยวนเจิงมึนงง เสื้อผ้าผู้หญิงมันมาอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาได้ยังไง?
ภรรยาของหยวนเจิงเดินไปดูเสื้อผ้าในมือหยวนเซียวถิง ก็จริง ไม่ใช่ไซส์ของเธอ
"แถมเป็นของแบรนด์เนมทั้งหมด พ่อคะ เสื้อผ้าพวกนี้ของใคร?"
หยวนเจิงนึกออกแล้ว
ของพวกนี้เหมือนจะเป็นอู๋ไป๋เอามาให้ บอกว่าเป็นของฝากให้เขา
แต่อู๋ไป๋เอาเสื้อผ้าผู้หญิงมาให้เขาทำไม?
เขาเงยหน้ามองอู๋ไป๋ตามสัญชาตญาณ
อู๋ไป๋ทำหน้าไร้เดียงสา "มองฉันทำไม?"
ตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่ามาเยี่ยมมือเปล่าไม่ดี ก็เลยหยิบถุงสองใบออกจากแหวนมิติมาตามสะดวก แล้วลืมไปเลยว่าข้างในเป็นเสื้อผ้าผู้หญิง
หยวนเจิงมองอู๋ไป๋ตาค้าง "ของพวกนี้ไม่ใช่นายเอามาเหรอ?"
อู๋ไป๋มองภรรยากับลูกสาวของหยวนเจิง แล้วทำหน้าตื่นเข้าใจทันที สีหน้าราวกับเข้าใจใจกันโดยไม่ต้องพูด "ใช่ ๆ ๆ ผมเอามาเอง"
หน้าหยวนเจิงดำสนิทราวก้นหม้อทันที
ความจริงมันก็เป็นอู๋ไป๋เอามาจริง แต่ปฏิกิริยากับสีหน้าของอู๋ไป๋มันเหมือนกับทำตัวเป็นคนรับแรงแทนเขายังไงยังงั้น
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด สายตาภรรยาหยวนเจิงเปลี่ยนไป จ้องหยวนเจิงเขม็งอย่างเกรี้ยวกราด
หยวนเจิงกลอกตามองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋รีบเดินไปแย่งเสื้อผ้าจากมือหยวนเซียวถิงยัดใส่ถุง แล้วอธิบายอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี "นี่ผมซื้อให้เมียผมน่ะ คงเป็นเพราะหยิบจากรถผิดใบมา"
"คุณหยวน สัญญาโอนที่เพิ่งให้ไปน่ะ รีบตรวจด้วยนะครับ รีบลงมือเลย"
"ผมไม่ขอเสียเวลาช่วงครอบครัวทะเลาะกันแล้ว พี่สะใภ้ วันหลังผมจะไปเยี่ยมที่บ้านนะครับ ผมกลับก่อนละ"
อู๋ไป๋หิ้วถุงแล้วเผ่นหายไปในพริบตา
หยวนเจิงมึนตึ้บ
ปล่อยให้อู๋ไป๋ไปไม่ได้ อู๋ไป๋ไปแล้วเขาจะทำยังไง?
"นายจะไปไหน? กลับมานี่!"
"ผมไปตามประธานอู๋กลับมาให้อธิบายให้ชัดครับ ถุงสองใบนั้นเป็นของประธานอู๋เอามาจริง ๆ"
"ไง ยังจะให้ประธานอู๋รับแรงแทนอีกเหรอ?"
หยวนเจิงอึดอัดจะบอกก็ไม่ได้ ต้องอธิบายเสียงเบา ๆ "ผม… ถุงพวกนั้นเป็นของประธานอู๋เอามาจริง ๆ นะ"
"เชอะ… นายคิดว่าฉันมองไม่ออกเหรอ ว่าประธานอู๋กำลังรับแรงแทนนายอยู่? นายแซ่อู๋ นี่ อธิบายให้ฉันฟังให้ชัด ๆ เสื้อผ้าพวกนั้นนายซื้อให้ใคร?"