อู๋ไป๋มองภาพสลักหินบนกำแพงพลางครุ่นคิดแล้วพูดว่า "หินสีดำก้อนใต้สระหมิงเยว่คือก้อนที่พวกคนพวกนี้กำลังกราบไหว้ใช่ไหม"
"สนใจด้วยเหรอว่ามันใช่ก้อนเดียวกันหรือเปล่า ยังไงเจ้านี่ก็ต้องเป็นของวิเศษแน่ๆ เราเอากลับไปค่อยๆ ศึกษากันเถอะ"
ซีเหมินอวิ่นอี้ยิ้มกว้าง ตื่นเต้นดีใจ
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว เขารู้สึกมาตลอดว่าหินสีดำขนาดใหญ่ใต้สระหมิงเยว่ไม่ใช่ของดีอะไร
"เฒ่าอู๋ ดูภาพสลักทางนี้สิ คนพวกนี้สมองมีรูหรือเปล่า กราบไหว้แอ่งน้ำแอ่งหนึ่ง"
อู๋ไป๋หันไปมอง ข้างๆ มีภาพสลักหินอีกภาพหนึ่ง ภาพคือกลุ่มคนกำลังล้อมแอ่งน้ำแล้วกราบไหว้
"นั่นไม่ใช่น้ำ แต่มันคือหินสีดำก้อนโตนั่นแหละ"
ซีเหมินอวิ่นอี้ชะงักเล็กน้อย พูดว่า "นายบอกว่าหินสีดำก้อนใหญ่สามารถกลายเป็นของเหลวได้ หรือว่าเป็นเรื่องจริง"
อู๋ไป๋พยักหน้า "โกหกนายแล้วฉันได้ประโยชน์อะไรไหม"
"โอ้โห งั้นยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ หินก้อนหนึ่งกลายเป็นของเหลวได้ เป็นของวิเศษชัดๆ"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย หินสีดำก้อนใหญ่นั่นไม่ใช่ของวิเศษอะไรแน่ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดจากมัน
"หาดูอีกดีกว่า ดูว่ายังมีภาพแกะสลักอีกหรือเปล่า"
ทั้งสองแยกย้ายกันเดินดูจนทั่ว นอกจากภาพแกะสลักหินสองภาพก่อนหน้านี้แล้ว ก็ไม่มีอีกเลย
"นึกว่าค้นพบขุมสมบัติ ซวยจริง"
ซีเหมินอวิ่นอี้บ่น
อู๋ไป๋ยิ้ม ตั้งแต่เห็นซากศพเกลื่อนพื้น เขาก็รู้แล้วว่าที่นี่ไม่มีของดีอะไรหรอก