บ่ายแก่ ๆ เกือบหกโมงเย็น มู่จิ่วโจวในชุดขาวทั้งตัวเดินออกมาจากสนามบินอย่างช้า ๆ
อู๋ไป๋สังเกตว่า เวลามู่จิ่วโจวเดิน เขาจะหลบเลี่ยงผู้หญิงอย่างตั้งใจ
อาการกลัวผู้หญิงของเฒ่ามู่ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย
อย่างที่ว่าไว้ คนผูกกระดิ่งต้องเป็นคนแก้ สาเหตุของโรคก็เช่นกัน ต้องรู้ที่มาของโรคถึงจะรักษาได้
แต่มู่จิ่วโจวปิดปากเงียบเรื่องนี้ ไม่ยอมพูดเด็ดขาด
"เฒ่ามู่ ลำบากหน่อยนะ!"
มู่จิ่วโจวพยักหน้า เดินไปที่ประตูด้านคนนั่งแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่ง
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ยืนมองเงียบ ๆ
สามวินาทีต่อมา มู่จิ่วโจวก็กระเสือกกระสนลงมาจากรถ พร้อมพูดขอโทษไม่หยุด
คนขับเป็นหญิงสาวที่แต่งตัวตามแฟชั่น เธอเลื่อนกระจกลงแล้วตะโกนใส่มู่จิ่วโจวว่า "คุณลุง ขอวีแชทหน่อยไหมคะ?"
มู่จิ่วโจวแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หันไปมองอู๋ไป๋แล้วถามว่า "รถนายอยู่ไหน?"
อู๋ไป๋ชี้ไปไม่ไกล
มู่จิ่วโจวรีบหนีไปอย่างทุลักทุเล
หลังจากขึ้นรถ อู๋ไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น
"เฒ่ามู่ นายนี่ก็น่ารักเกินไปแล้ว ไม่ถามสักคำว่ารถฉันหรือเปล่าก็ขึ้นเลย"
"เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นก็สวยดีนะ เขาจะขอวีแชทนาย ทำไมถึงไล่เขาไปไกลลิบล่ะ? มันทำร้ายจิตใจมากเลยนะ"
มู่จิ่วโจวหน้าดำคร่ำเครียด "หุบปาก แล้วขับรถไป!"
อู๋ไป๋หัวเราะหนักกว่าเดิม
"เรื่องนี้ให้รู้กันแค่สองคน ถ้ามีคนที่สามรู้ ฉันจะฟันนายด้วยดาบ"
อู๋ไป๋กลั้นหัวเราะ พยักหน้า แล้วสตาร์ทรถ