ตอนเที่ยง อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ เตรียมจะกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารแล้วค่อยกลับเมืองจิ้นเจียง
“ต้าซา นายติดต่อกับลูกน้องสี่คนนั้นแล้วหรือยัง”
อู๋ไป๋ตักข้าวใส่ชามตัวเองครึ่งหนึ่งพลางถามขึ้นลอย ๆ
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตอบ “ติดต่อตลอดเวลา พวกเขาสี่คนผลัดกันขับ ไม่ได้หยุดเลย อย่างช้าพรุ่งนี้เช้าก็เอาของมาถึงเมืองจิ้นเจียงได้”
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
“ให้พวกเขาระวังตัวหน่อย”
“วางใจเถอะ พวกเขาล้วนเป็นเซียนเก่าทั้งนั้น” ซีเหมินอวิ๋นอี้หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “เรื่องตามหาประตูมิติอื่น ข้าแจ้งลงไปหมดแล้ว”
อู๋ไป๋กล่าว “ข้าก็แจ้งวังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีไปเมื่อเช้า กองพลปราบกบฏก็จะช่วยด้วย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ขมวดคิ้วพูด “ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีกี่ชิ้น เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรชัด ๆ”
“อู๋เฒ่า นายว่าแผ่นหินประตูมิติที่เราเห็นในภาพผนังถ้ำใต้ดินที่เทือกเขาเฉียนหลิง กับที่ใต้บึงหมิงเยว่เป็นอันเดียวกันไหม”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า
“ถ้าสืบได้ว่าถ้ำใต้ดินนั้นเป็นของฝ่ายไหนก็คงดี”
แววตาอู๋ไป๋ฉายประกาย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดกับหลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ ว่า “พวกท่านกินเสร็จแล้วรอพวกเราอยู่ที่โรงแรมสักพัก”
“ต้าซา ไปถ้ำใต้ดินที่เทือกเขาเฉินหลิงกับข้าอีกรอบ”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ประหลาดใจ “จะไปที่นั่นทำไม พวกเราไม่ได้ค้นไปแล้วหรือ ไม่เห็นมีอะไรเลย”
อู๋ไป๋บอก “ตอนนั้นเราแค่ค้นคร่าว ๆ ครั้งนี้ค้นให้ละเอียดอีกที เผื่อจะเจออะไรบ้าง”