อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ “สิ่งที่ตาใหญ่พูดถูกแล้ว ตอนนี้เราต้องหาให้ชัดก่อนว่าคนของสำนักมิ่งตี้กำลังตามหาอะไรกันแน่”
“เข้าเมืองตามหวย ได้โรคต้องรักษาตามโรค ต้องรู้จุดนี้ก่อนถึงจะคิดแผนรับมือได้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามอย่างสงสัย “เหล่าอู๋ นายมีวิธีแล้วสินะ?”
ดวงตาของอู๋ไป๋หดแคบลงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“วิธีอะไร?”
อู๋ไป๋กล่าวว่า “คนของสำนักมิ่งตี้ทำอะไรรอบคอบเสมอ ตอนนี้ที่ปรากฏตัวก็มีแค่หม่าเสี่ยวจวี๋กับผู้หญิงคนนั้นจากตระกูลหยวน”
“อยากรู้ว่าสองคนนั้นตามหาอะไรกันแน่ ก็ต้องเลือกสักคนจากสองผู้หญิงนี้ จับตัวเป็นๆ มาแล้วขู่กระชากคำตอบออกมา”
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้มองอู๋ไป๋อย่างตะลึง
อู๋ไป๋ทำหน้างง ๆ “ทำไม? มองฉันแบบนั้นทำไม?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ชูหัวแม่มือขึ้น “เหล่าอู๋ นายโหดจริง ๆ เลย คิดจะลงมือกับภรรยาเก่าของตัวเองอีกนะ”
เสี่ยวชิงพยักหน้า “แถมยังจะขู่กระชากอีก สรุปเป็นผัวเน่าตัวจริงแล้ว”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก
“ฉันบอกไปแล้วว่าแค่หน้าตาเหมือนกัน คนพวกนี้ไม่ใช่ภรรยาเก่าของฉัน”
“แต่พวกเธอหน้าตาเหมือนกันเป๊ะเลยนี่นา”
อู๋ไป๋ทำปากมนเบ้ “แล้วไง? หนึ่งเป็นนางฟ้า อีกหนึ่งเป็นปีศาจ เสี่ยวจวี้ตัวจริงอ่อนหวานใจดี แต่พวกนี้ใจดำเทียบพิษงู”
“งั้นก็ถือว่าการมีหน้าตาเหมือนเสี่ยวจวี๋เป็นความผิดของพวกเธอไป เพราะมันเป็นการดูหมิ่นเสี่ยวจวี๋ ฉันจับพวกเธอโดยที่ใจไม่สั่นเลยแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ”
ซีเหมินหยุนอี้ชูหัวแม่มือขึ้นอีกครั้ง “ฉันชมได้แค่ประโยคเดียว นายเป็นผัวเน่าตัวพ่อจริง ๆ”