ที่พักตงไหล
อู๋ไป๋ให้พนักงานเตรียมอ่างอาบน้ำมา ได้แช่น้ำอย่างสบายใจ
ชำระกลิ่นคาวเลือดออกจากร่าง
เปลี่ยนชุดใหม่ที่สะอาด ให้พนักงานยกอ่างออกไป แล้วสั่งอาหารมาเสิร์ฟ
พอดีกำลังจะหยิบตะเกียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา”
อู๋ไป๋คิดว่าคงเป็นพนักงานของที่พัก ไม่คิดว่าจะเป็นจูจงเจี๋ยที่เพิ่งถูกเขาปล้นไป
จูจงเจี๋ยไม่เข้ามาข้างใน ยืนยิ้มประตูจ้องมองอู๋ไป๋อย่างระวังตัว
คนนี้เพิ่งจะสังหารคนจรจัดฝั่งเมืองตะวันตกจนเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ เห็นได้ชัดว่าโหดเหี้ยมแค่ไหน
อู๋ไป๋มองกวาดตาไปมาแบบสนุก ๆ “นายมาจับฉัน หรือมาส่งเงินให้?”
จูจงเจี๋ยตอบว่า “มีคนอยากพบท่าน”
ว่าแล้วก็หลบตัวออก ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ที่หน้าตาดีไม่เบาก็ปรากฏตัวที่ประตู
“คุณชายอู๋ ข้า... ผมเข้าไปข้างในได้ไหม”
อู๋ไป๋กวาดสายตามองอีกฝ่ายหนึ่ง “นายคือใคร?”
“ฮั่นเหวินเต้า เจ้าเมืองหานหยาง”
“ก็เจ้าเมืองฮั่นนี่เอง โปรดเข้ามา”
ฮั่นเหวินเต้าหันไปบอกจูจงเจี๋ย “นายรออยู่หน้าประตู”
จูจงเจี๋ยร้อนใจขึ้นทันที อู๋ไป๋โหดร้ายเลือดเย็นแบบนี้ จะให้ฮั่นเหวินเต้าเผชิญหน้าคนเดียวได้ยังไง
แต่ฮั่นเหวินเต้าส่ายหัวเบา ๆ ให้อีกฝ่าย แล้วก้าวเข้าห้องไป พร้อมปิดประตูลงอย่างเป็นธรรมชาติ
อู๋ไป๋มองฮั่นเหวินเต้า “เจ้าเมืองฮั่นไม่ได้มาเพราะได้กลิ่นอาหารใช่ไหม?”
ฮั่นเหวินเต้ายิ้ม “ผมมาพร้อมความปรารถนาดี”
“แม้นายจะมาพร้อมความปรารถนาร้ายก็ไม่เป็นไร”
ฮั่นเหวินเต้า: “……”
คนนี้พูดจาโอหังเกินไปแล้ว
“เจ้าเมืองฮั่น โปรดนั่ง”
ฮั่นเหวินเต้านั่งลงตรงข้ามอู๋ไป๋
“คุณชายอู๋ คนจรจัดฝั่งเมืองตะวันตกเป็นฝีมือคุณชายใช่ไหม?”
อู๋ไป๋มองเขา “นายมาตำหนิฉันงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ แค่ถามเล่น ๆ”
อู๋ไป๋ครุ่นคิดแวบหนึ่ง “นายคงรู้สึกว่าพวกคนจรจัดน่าสงสารสินะ”
ฮั่นเหวินเต้าพยักหน้าเบา ๆ
“คนน่าสงสารย่อมมีด้านที่น่าเกลียดของตัวเอง พวกมันสมควรตาย นี่คือคำตอบของฉัน”
“ถ้าเจ้าเมืองฮั่นอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ ก็ลองส่งคนไปสืบดูเองก็ได้”
ฮั่นเหวินเต้าพยักหน้ารับ “ผมจะส่งคนไปตรวจสอบให้กระจ่าง”
“ที่จริงการมาเยือนโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้ ผมมีเรื่องอยากขอร้อง”
“พูดมา”
“ขอร้องให้คุณชายอู๋ออกจากเมืองหานหยาง”