มีสายบอกข่าวเรื่องอู๋ไป๋ ให้รางวัลสิบเหรียญทอง ถึงแม้จะน้อยไปนิด แต่เงินแบบนี้ไม่เก็บก็ไม่ได้
ชายวัยกลางคนผู้ขี่ม้าตัวใหญ่สีดำฟังเสียงนั้นแล้วหันมองอู๋ไป๋ทันควัน
"เธอรู้เบาะแสของอู๋ไป๋เหรอ"
อู๋ไป๋พยักหน้ารัว ๆ
"แล้วมันอยู่ไหน"
จูจงเจี๋ยจ้องอู๋ไป๋แล้วถาม
เขาเป็นหนึ่งในลูกน้องคนสนิทของประมุขเมืองฮันหยาง
ครั้งนี้ทางประมุขเมืองสั่งการมาเด็ดขาด ต้องจับอู๋ไป๋ให้ได้
จูจงเจี๋ยทำงานมาตลอดไม่เคยทำให้ประมุขเมืองผิดหวัง ครั้งนี้เขาก็จะไม่ทำให้ผิดหวังเช่นกัน
อู๋ไป๋ยิ้มแฉ่ง ยืนนิ้วสองนิ้วออกมาแล้วขยี้เบา ๆ
จูจงเจี๋ยจ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นชา ล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากอกเสื้อ หยิบเหรียญทองสิบเหรียญโยนให้อู๋ไป๋
"พูดมา อู๋ไป๋อยู่ที่ไหน"
อู๋ไป๋มองเขาแล้วยิ้ม "ไกลแสนไกลแต่ก็ใกล้แค่เอื้อม"
จูจงเจี๋ยมองอู๋ไป๋ด้วยความงงงวย
"เอ๊ะ สมองนี่มันน่าสงสารจริง ๆ พวกเธอไม่เคยเห็นหน้าอู๋ไป๋กันเลยเหรอ"
"พูดน้อยหน่อย เร็ว ๆ บอกมาว่าอู๋ไป๋มันอยู่ที่ไหน"
อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ "ฉันก็คืออู๋ไป๋ อู๋ไป๋ผู้มาจากโลก"
สีหน้าจูจงเจี๋ยมืดครึ้มลงทันที
ในตำนานว่ากันว่าอู๋ไป๋สูงสามจาง ใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว รูปหน้าบิดเบี้ยว
คนตรงหน้านี่หล่อเหลาเสียจนเขาอดอิจฉาไม่ได้ จะเป็นอู๋ไป๋โจรชั่วตัวนั้นได้อย่างไร
"เธอรู้หรือไม่ว่าการหลอกฉันจะจบลงอย่างไร"
ใบหน้าอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้ "ฉันจริง ๆ คืออู๋ไป๋ ถามหน่อยเถอะว่าตอนนี้ใครกล้าปลอมตัวเป็นฉัน นี่มันไม่ใช่ไปหาเคราะห์เข้าตัวเองหรือไง"
"ฉันเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองฮันหยางวันนี้ ตอนเข้าเมือง ทหารที่ประจำประตูเมืองถึงกับยื่นกล่องเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเมืองให้ฉันไปเลย"
"ฉันรู้นะ พวกเธอได้ยินข่าวของฉันมาว่าสูงสามจาง หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ลามกอนาจาร ยังกินเด็กอีก ข้าพเจ้าขอประกาศอย่างจริงจังว่านั่นมันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งหมด"
"หนึ่ง ฉันหล่อสุด ๆ สอง ฉันไม่ลามกอนาจาร สาม ฉันไม่กินเด็ก สี่ ฉันก็ไม่เคยพูดพวกคำว่าสังหารจักรพรรดิ ชิงจักรพรรดินี และรับองค์หญิงมาเป็นอนุภรรยาหรอกนะ"
"เอ๊ะ คำเล่าลือที่ได้ยินมามันทำร้ายคนจริง ๆ เลย"
จูจงเจี๋ยจ้องอู๋ไป๋ "เธอจริง ๆ คืออู๋ไป๋"
"ของแท้ 100 เปอร์เซ็นต์"