อูเหวินเจียงหัวเราะร่าอย่างเจ้าเล่ห์ สีหน้าเขียวคล้ำก่อนจากไป
เฉินยวนมองไปที่อู๋ไป๋ "ท่านผู้อาวุโสหลิน ครานี้ท่านวู่วามเกินไปแล้ว เมื่อขึ้นเวทีความเป็นความตายแล้ว มีเพียงเป็นหรือตาย ไม่มีทางอื่นให้เลือก"
"อูเหวินเจียงมีอาวุธวิญญาณอยู่ในมือ พลังรบเพิ่มขึ้นมหาศาล ท่านไม่ควรรับคำท้าเขาเลย"
อู๋ไป๋หัวเราะ "ตั้งแต่ถูเทียนลี่ตาย ตำแหน่งผู้อาวุโสหลักก็ว่างลง อูเหวินเจียงก็จ้องตำแหน่งนี้อยู่เช่นกัน ข้าหลีกเลี่ยงการปะทะกับเขาไม่ได้หรอก"
"วางใจเถอะ อูเหวินเจียงคนเดียว ข้าไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ฆ่าเขาง่ายดายปานฆ่าหมา"
ขณะนั้นเอง ลู่หยวนซานถูกบ่าวสองคนหามออกมา
เมื่อเห็นลานหน้าบ้านที่ถูกทำลาย ก็โมโหแทบจะเป็นลม
"หลินไป๋ เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว"
อู๋ไป๋หัวเราะ "ท่านลู่ ท่านป่วยหรือเปล่า? คนที่ทำลายลานบ้านท่านคืออูเหวินเจียง ท่านกัดผิดคนแล้วหรือ?"
"ใช่ คนที่ทำลายลานบ้านท่านคืออูเหวินเจียงต่างหาก"
เฉินยวนก็ช่วยอธิบายแทนอู๋ไป๋
ลู่หยวนซานใบหน้าบิดเบี้ยว จ้องเขม็งไปที่อู๋ไป๋ "หลินไป๋ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่านี่เป็นฝีมือของเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่"
อู๋ไป๋ยักไหล่ กล่าวเหน็บแนม "สองวันให้หลัง ข้ากับอูเหวินเจียงจะขึ้นเวทีความเป็นความตาย รอให้พวกเราสู้กันจบก่อน แล้วค่อยสู้กันสักยกไหม?"
"เวทีความเป็นความตาย?"
ลู่หยวนซานชะงัก มองอู๋ไป๋ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะลั่น "เจ้าจะขึ้นเวทีความเป็นความตายรึ? ดีเหลือเกิน ขอให้เจ้าตายบนนั้นเลย"
อู๋ไป๋ "..."